ดกำรอย่ำงไร ได้แต่ขอค ำแนะน ำจำกผู้บังคับบัญชำเขำพบว่ำกำรโยนปัญหำให้ผู้บังคับบัญชำเป็นวิธีที่ดีมำก ต่อไปจะใช้บ่อยๆเจียงชุนก็ล ำบำกใจเช่นกัน ไม่แน่ใจว่ำควรจัดกำรอย่ำงไร
ช่ำงเถอะ ในเมื่อเบื้องบนมอบบัลลังก์ให้ข้ำดูแลชั่วครำว ข้ำก็ไม่อำจท ำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเจียงชุนตบโต๊ะอย่ำงแรง ปล่อยบำรมีควำมเป็นฮ่องเต้ออกมำ“แม้แต่ฮ่องเต้ท ำผิดก็ต้องรับโทษเช่นเดียวกับสำมัญชน แม้จะเป็นคนของส ำนักเวิ่นเต๋ำก็ไม่ได้รับกำรยกเว้น เรำจะสอบสวนลู่หยำงด้วยตัวเอง!”“ไปน ำตัวลู่หยำงมำที่ต้ำหมิงเตี้ยน!”“พ่ะย่ะค่ะ!” สวีซินร้องเสียงดัง คิดในใจว่ำไม่ดีแล้ว ดูเหมือนฝ่ำบำทจะเอำจริงครำวนี้ ลู่หยำงคงจะเครำะห์ร้ำยแล้ว“รอก่อน” เจียงชุนเรียกสวีซินไว้ สวีซินคิดว่ำฝ่ำบำทอำจจะเปลี่ยนใจ ต้องกำรปล่อยลู่หยำงไป“น ำบัลลังก์ฮ่องเต้มำที่ต้ำหมิงเตี้ยนด้วย”“เพื่อเป็นหลักฐำนหรือพ่ะย่ะค่ะ?”“เพื่อเป็นที่นั่ง”……ไม่นำนนัก ลู่หยำงและสมุนเซี่ยเทียนก็ถูกน ำตัวมำที่หน้ำต้ำหมิงเตี้ยน เพื่อให้เจียงชุนสอบสวนด้วยตัวเอง
เนื่องจำกลู่หยำงมีฐำนะพิเศษ เรื่องนี้จึงไม่ได้ประกำศออกไปอย่ำงกว้ำงขวำง นอกจำกกรมอำญำแล้ว ไม่มีใครรู้ว่ำบัลลังก์ฮ่องเต้ได้พบแล้ว และไม่มีใครรู้ว่ำเป็นฝีมือของลู่หยำงเจียงชุนสวมฉลองพระองค์ สวมมงกุฎมีเครื่องประดับห้อย เดินอย่ำงสง่ำงำม สำยตำเฉียบคม แฝงไว้ด้วยอ ำนำจของมังกรและเสือเขำนั่งบนบัลลังก์ ปกครองใต้หล้ำ บุคลิกแตกต่ำงจำกเซียนอมตะที
