“ใครถามเจ้าเรื่องค่าเช่าห้อง!” ชายหนุ่มโกรธมาก ข้าจะถามเจ้าเรื่องค่าเช่าห้องทำไม เช่าห้องแย่ๆ ของเจ้าจะมีประโยชน์อะไรบ่าวคงตกใจกับท่าทางของชายหนุ่ม พูดติดอ่าง“ท่าน… ท่านลูกค้าไม่ได้ถามให้ชัดเจน ขะ… ข้าไม่รู้ว่าท่านเช่าไม่ไหวนี่ขอรับ”“เจ้า!”ความเคลื่อนไหวของชายหนุ่มเกินกว่าจะรอดพ้นความสนใจของลูกค้า“นั่นหลานชายของท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายหลี่จั้วใช่ไหม?”“เขาคือหลี่จั้ว หนึ่งในสี่คุณชายแห่งเมืองหลวง ได้ยินว่าท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายรักหลานชายคนนี้เป็นพิเศษ?”“โอ้โห คนที่แข่งขันเรื่องเงินกับหลี่จั้วคงต้องซวยใหญ่แล้ว?”“ใช่ ในเมืองหลวงใครกล้าแย่งซีนกับหลี่จั้ว”“บ่าวคนนั้นก็คงเคราะห์ร้ายด้วย”
ลู่หยางไม่ค่อยรู้ราคาสินค้าในเมืองหลวง ถามอย่างสงสัยจากด้านข้าง “ค่าเช่าห้องของหอเทียนเซียงแพงมากหรือ ทำไมดูเขาทำท่าเหมือนจ่ายไม่ไหว?”เมิ่งจิ่งโจวหาวอย่างเบื่อหน่าย “ไอ้ขอทานนี่ เข้าใจได้ ก็แค่ชอบทำหน้าบวมให้ดูอ้วน ต้องการทำให้ตัวเองดูดีต่อหน้าสาวคู่ควงรัดเข็มขัดให้แน่น หาเงินมาสั่งเหล้าหนึ่งกาและอาหารสองสามจานยังพอได้ แต่ค่าเช่าห้องนี่ ต่อให้รัดเอวจนขาดก็ยังหาเงินไม่ได้ บ่าว ข้าจ่ายค่าเช่าห้องหนึ่งปีให้หอเทียนเซียงของพวกเจ้าเอง!”บ่าวได้ยินแล้วดีใจมาก รีบมาให้บริการที่โต๊ะของเมิ่งจิ่งโจว ทั้งนวดไหล่ทั้งตบขาให้เมิ่งจิ่งโจว “ขอบคุณท่านลูกค้า!”สีหน้าของหลี่จั้วเปลี่ยนไปมาระหว่างแดงและขาว เขาเป็นคนรักหน้าตาม
