าก ทำอะไรเกินจริง ไม่เคยพลาดท่าที่นี่มาก่อนเขาถึงกับรู้สึกว่าคนที่จำเขาได้ ที่เคยเกรงกลัวเขา ตอนนี้แววตามองเขาก็เปลี่ยนไปเขาคำนวณอย่างรวดเร็วว่าตัวเองจะหาลิ่นซือได้เท่าไร “แค่ค่าเช่าหนึ่งปีเท่านั้น ข้าจ่ายค่าเช่าสองปีให้หอเทียนเซียง!”บ่าวดีใจมาก วิ่งไปที่โต๊ะของหลี่จั้วนวดไหล่ตบขา ท่าทางคล่องแคล่ว“สามปี” เมิ่งจิ่งโจวพูดอย่างขี้เกียจ ไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมองสำหรับเขาแล้วนี่เป็นเพียงเงินเล็กน้อย
บ่าวเปลี่ยนฝ่ายมาที่เมิ่งจิ่งโจวอีกครั้ง“สามปีครึ่ง… สี่ปี!” หลี่จั้วไม่กล้าควักลิ่นซือมากขนาดนั้นจริงๆแต่คิดว่าถ้าบอกครึ่งปีจะเสียขวัญกำลังใจ จึงเพิ่มอีกครึ่งปี“ห้าปี บวกค่าใช้จ่ายวันนี้ของทุกคนให้คิดที่ข้า” เมิ่งจิ่งโจวพูดอย่างไม่ใส่ใจ วันนี้เขากินอย่างมีความสุข อยากใช้เงินแบบไหนก็ใช้แบบนั้นบ่าววิ่งไปวิ่งมา อยากจะแยกร่างเป็นสองคนเพื่อนวดให้ผู้อุปถัมภ์ทั้งสองคนพร้อมกันหลี่จั้วโกรธจนแทบจะพูดคำหยาบออกมา นี่ใครกันที่รวยผิดปกติขนาดนี้ รอเรื่องนี้จบแล้วให้เขาสืบหาตัวตนของอีกฝ่าย อย่าหวังว่าจะทำธุรกิจในเมืองหลวงได้สักอย่าง!“หกปี!”เขาหรี่ตามองใบหน้าน่าเกลียดน่าชังของเมิ่งจิ่งโจว “เดี๋ยวก่อนข้าหาลิ่นซือมากมายขนาดนี้ได้ แต่เจ้าจะหาได้หรือ?”“เมื่อกี้เจ้าเสนอห้าปีไป ตอนนี้เจ้าต้องพิสูจน์ว่าเจ้ามีลิ่นซือมากขนาดนั้น!”เมิ่งจิ่งโจวหัวเราะ “อย่าว่าแต่ค่าเช่าห้าปีเลย แม้แต่ค่าเช่าหกปีข้าก็มี ข้าแค่ขี้เกียจ
