ิ่งอวี้จะยังไม่ถึงสิบหกปีแต่การเริ่มบำเพ็ญเร็วกว่าสองสามเดือนก็ไม่มีปัญหาอะไรมาก“ถึงขั้นฝึกลมปราณแล้ว” เมิ่งจิ่งอวี้ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน นางเป็นคนแรกที่ดึงลมปราณเข้าร่าง ได้ยินว่าตามคำพูดของชาวบ้าน นางอยู่ในขั้นฝึกลมปราณระดับสองงานเลี้ยงต้อนรับเสร็จสิ้น เมิ่งพ่อสั่งให้คนจัดเตรียมลานเล็กๆ ให้ลู่หยาง ข้างๆ คือเมิ่งจิ่งโจว ถัดไปอีกคือเมิ่งจิ่งอวี้
เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ตำแหน่งของห้องรับรองแขก แต่เป็นสถานที่ที่เฉพาะคนในตระกูลเมิ่งเท่านั้นที่มีสิทธิ์อยู่“ลานเล็กของเจ้านี่สะอาดดีนะ” ลู่หยางยิ้ม ไอ้เฒ่าเมิ่งไม่ได้กลับบ้านหกปี แต่ลานเล็กยังคงปราศจากฝุ่น แสดงให้เห็นถึงความห่วงใยของตระกูลเมิ่งที่มีต่อเมิ่งจิ่งโจว“แน่นอนสิ จะว่าไงข้าก็เป็นคุณชายใหญ่ ที่นี่ต้องมีคนทำความสะอาดทุกวัน” เมิ่งจิ่งโจวยิ้มพลางเดินเข้าไปในลานเล็ก แล้วถูกพลังหนึ่งผลักออกมา“เกิดอะไรขึ้น?” ลู่หยางตกใจ เมืองหลวงอันตรายขนาดนี้เชียวหรือ แม้แต่ในตระกูลเมิ่งก็ยังถูกโจมตีได้“เจ้าคนบัดซบ ใครวางคาถาไร้ฝุ่นในลานของข้า?” เมิ่งจิ่งโจวโกรธมาก นี่อย่างเห็นได้ชัดว่าเป็นผลของคาถาไร้ฝุ่น สามารถผลักสิ่งแปลกปลอมใดๆ ออกจากลานเล็กสิ่งแปลกปลอม รวมถึงเขาซึ่งเป็นเจ้าของลานเล็กด้วยแม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดอย่างเขาก็ถูกยังขับไล่ได้คุณภาพของคาถาไร้ฝุ่นนี้ไม่ธรรมดาเมิ่งจิ่งโจวฉีกคาถาไร้ฝุ่นที่ติดอยู่ที่ประตู สามารถเข้าสู่
