กเพียงอย่างเดียว“บังเอิญพบเข้า ต้นท้อนั้นวิ่งหนีไปแล้ว”“ช่างเถอะ” เซียนอมตะรู้สึกเสียดายเล็กน้อย รากฐานฟ้าดินนั้นงอกขาวิ่งหนีไปก็ไม่ใช่ครั้งแรก
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ศิษย์น้องเมิ่ง นี่คือจดหมายจากบ้านของเจ้าพร้อมทั้งฝากบอกด้วยวาจาว่า หวังว่าเจ้าจะกลับบ้านสักครั้ง”“ให้ข้ากลับบ้านอีกแล้ว” เมิ่งจิ่งโจวกลอกตา เขาก่อเรื่องมากมาย ไม่เชื่อหรอกว่าท่านพ่อจะยกโทษให้เขาตราบใดที่ท่านพ่อไม่พูดว่ายกโทษให้ เขาก็จะไม่ยอมกลับบ้านเด็ดขาด!เมิ่งจิ่งโจวเปิดซองจดหมาย อ่านจดหมาย ยิ่งอ่านสีหน้ายิ่งซีดมือสั่นไปหมด“เป็นอะไรไป?” ลู่หยางถามอย่างสงสัย“ในจดหมายบอกว่า ถ้าข้าไม่กลับบ้าน ท่านพ่อจะมาที่สำนักเวิ่นเต๋าเอง”ลู่หยาง: “…”“ถ้าเปรียบเทียบระหว่างถูกตีที่สำนักเวิ่นเต๋ากับถูกตีที่บ้าน ข้าแนะนำให้เจ้ากลับไปถูกตีที่บ้านดีกว่า”“ศิษย์พี่ พวกเราห้ามไม่ให้ท่านพ่อข้าเข้าสำนักเวิ่นเต๋าได้ไหม?”อวี้จือส่ายหน้า “สำนักเวิ่นเต๋าของพวกเราไม่ห้ามญาติเข้าสำนักมาพบศิษย์”เมิ่งจิ่งโจวลังเลอยู่นาน เกาศีรษะด้วยความรู้สึกผิด ดูเหมือนต้องกลับไปจริงๆ แล้ว
“หยาง เจ้ากลับไปกับข้าด้วย ถ้ามีคนนอกอยู่ด้วย ท่านพ่อข้าคงไม่ตีข้าหนักเกินไป”“แบบนี้ได้ผลหรือ?”“ต้องได้ผลแน่นอน ท่านพ่อข้าชื่นชมเจ้ามาก ถึงขนาดอยากให้เจ้าแต่งงานกับน้องสาวข้า ต้องให้เกียรติเจ้าแน่นอน” แม้จะไม่รู้ว่าได้ผลหรือไม่ ดึงลู่หยางมาด้วยก่อนค่อยว่ากัน“จริงหรือเท็จ” ลู่หยางรู้
