สุด
ผู้อาวุโส… ผู้อาวุโส… ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ?
ทันทีที่เย่หนานลืมตาตื่น ก็เห็นใบหน้าของเมี่ยวฉางอันที่กำลังจับไหล่เขาเขย่าอย่างแรงจนหัวสั่นหัวคลอน
ทำอะไรของเจ้าเนี่ย? เขย่าจนข้าเวียนหัวไปหมดแล้ว เย่หนานบ่นอุบด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เขากำลังฝันดีอยู่แท้ๆ มิน่าเล่าในฝันถึงรู้สึกเวียนหัวขนาดนั้น
ผะ… ผู้อาวุโส ท่านตื่นแล้ว? ข้าเห็นว่าเลยเที่ยงวันไปแล้วแต่ท่านยังไม่ออกมา ข้าเลยถือวิสาสะเข้ามาดูเจ้าค่ะ แต่เรียกเท่าไหร่ท่านก็ไม่ตื่น ข้าก็นึกว่าเกิดเรื่องร้ายกับท่านเสียแล้ว เมี่ยวฉางอันกล่าวด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
ไม่เป็นไร ข้าแค่ฝันไปหน่อย เย่หนานส่ายหน้าขับไล่ความมึนงง แต่ในหัวยังคงครุ่นคิดถึงความฝันประหลาดเมื่อครู่
ผู้อาวุโส เราจะเดินทางต่อเลยไหมเจ้าคะ? เมี่ยวฉางอันเอ่ยถามขัดจังหวะความคิด
ไปสิ เย่หนานจำต้องพับเรื่องความฝันเก็บไว้ก่อน ตอนนี้พวกเขายังติดอยู่ในป่าหมอกปีศาจ
หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อย ทั้งสองก็ออกเดินทางต่อทันที
ตอนที่ข้าหลับมีอะไรเกิดขึ้นบ้างไหม? เย่หนานหันไปถาม
ไม่มีเจ้าค่ะ ข้าคอยเฝ้าระวังอยู่ตลอด แต่เมื่อคืนกลับเงียบสงบผิดปกติ ไม่มีเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้นเลย เมี่ยวฉางอันตอบด้วยความสงสัย
