ี้ ท่านเซียนน้อยควรเข้าใจได้”“เซียนคือผู้ไม่แก่ไม่ตาย ไม่เกิดไม่ดับ ไร้ข้อจำกัดด้านอายุขัยเที่ยวท่องอย่างอิสระในหมื่นโลกธาตุ ไม่ถูกผูกมัดโดยกฎสวรรค์ใดๆนี่คือเนื้อหาจาก ‘วจนะเทพ’ และเป็นความหมายดั้งเดิมของคำว่า‘เซียน’ ซึ่งปรากฏขึ้นก่อนยุคของเซียนจิ้วชงและคนอื่นๆ”
เซียนอมตะโผล่ออกมาจากร่างของลู่หยาง ปรากฏตัวอธิบาย“สิ่งที่เด็กอวี้พูดนั้นถูกต้อง นั่นคือความหมายดั้งเดิมของเซียน ต่อมาพวกเราค่อยๆ ค้นพบ ‘รูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้า’ และ‘ผลของการบำเพ็ญ’ จึงเรียกผู้บำเพ็ญที่บรรลุผลของการบำเพ็ญว่าเซียน”ลู่หยางพยักหน้าโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องในคำพูดของเซียนน้อย “อ่า เป็นอย่างนี้นี่เอง…เดี๋ยวก่อน เซียนน้อย เมื่อครู่ท่านกล่าวว่า ‘พวกเราค้นพบรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าและผลของการบำเพ็ญ’ หรือ?”“ใช่ รูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าคือสิ่งที่พวกเราห้าเซียนยุคโบราณคิดค้นขึ้นมา”“เจ้ายังจำได้ใช่ไหมว่าร่างแท้ของเซียนแห่งกาลเวลาคือต้นไม้แห่งสวรรค์ พลังของเขาเทียบเท่ากับขั้นข้ามพิบัติ”“เจ้าคิดว่าทำไมตอนข้าอยู่ขั้นฝึกลมปราณเขาอยู่ขั้นข้ามพิบัติตอนข้าอยู่ขั้นทารกแรกกำเนิดเขาอยู่ขั้นข้ามพิบัติ แม้แต่ตอนข้าถึงขั้นข้ามพิบัติเขาก็ยังอยู่ขั้นข้ามพิบัติ เป็นเพราะเขาไม่ต้องการได้รับรูปแบบของผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าหรือ?”ลู่หยางเริ่มเข้าใจถึงความเป็นไปได้ที่น่าตกใจบางอย่าง แต่ยังคง
