แม้จะล้มเหลวในกำรฝึกจิตใจ แต่ซื่อฉันในฐำนะพระภิกษุผู้ส ำเร็จธรรมชั้นสูงที่เชี่ยวชำญในพุทธธรรม ก็ไม่ย่อท้อ“ศิษย์พี่ทั้งสองไม่ต้องกังวลที่อำตมำท ำลำยกฎ”“เส้นทำงกำรบ ำเพ็ญเต็มไปด้วยควำมยำกล ำบำก ไหนเลยจะรำบเรียบไร้คลื่น ควำมล้มเหลวเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”“ก็เพรำะมีควำมล้มเหลว เรำจึงรู้ว่ำควำมส ำเร็จนั้นมีค่ำ”“ก็เพรำะรู้รสชำติของกำรปล่อยใจไปกับกำมตัณหำ เมื่อฝึกจิตใจส ำเร็จจึงจะยิ่งแข็งแกร่ง”“……แล้วถ้ำพระเจี๋ยซำรู้ว่ำเจ้ำท ำลำยกฎล่ะ จะท ำอย่ำงไร”“เรื่องนี้มีแค่พวกเรำสำมคนที่รู้ บรรพชิตไม่พูดเท็จ แต่สองศิษย์พี่ไม่ใช่บรรพชิต หำกอำจำรย์ถำม ขอรบกวนให้โกหกด้วย”ลู่หยำงเชิญให้ซื่อฉันนั่งลงคุยกัน ไม่ต้องยืนพูด “แล้วถ้ำพระเจี๋ยซำถำมเจ้ำล่ะ”ซื่อฉันได้ยินดังนั้น สีหน้ำเปลี่ยนไปเล็กน้อย นึกถึงผลลัพธ์หำกอำจำรย์รู้เรื่อง แต่แล้วก็ผ่อนคลำยลง “เช่นนั้นอำตมำก็คงต้องฝึกวิธีปิดปำกบ้ำงแล้ว”ลู่หยำง: “……”
สมกับเป็นพระภิกษุผู้ส ำเร็จธรรมชั้นสูง คิดกำรณ์ได้รอบคอบจริงๆเมิ่งจิ่งโจวมองศิษย์พี่ซื่อฉันด้วยสำยตำหม่นหมอง แววตำเศร้ำสร้อยร่ำงเซียนแท้หยำงยังมีสตรีได้ กระทั่งพระก็ยังไปหอนำงโลมได้อีก!มีแต่ข้ำคนเดียวที่โชคร้ำยสินะ!“พระพุทธเจ้ำเคยตรัสว่ำ ล้มที่ไหนก็ต้องลุกที่นั่น เมื่ออำตมำล้มเหลววันนี้ ก็ต้องรอให้อำตมำหำเงินได้แล้ว วันหน้ำจึงสู้ใหม่อำตมำตั้งใจจะพักในเมืองนี้สักสองสำมวัน สองศิษย์พี่มีแผนอย่ำงไรบ้ำง”เมิ่
