งจิ่งโจวท ำท่ำหยุดด้วยมือ “เจ้ำแน่ใจหรือว่ำนี่เป็นค ำพูดของพระพุทธเจ้ำ”ซื่อฉันยิ้ม ม้วนแขนเสื้อกว้ำง จุ่มนิ้วชี้ลงในน ้ำ วำดวงกลมสำมวงบนโต๊ะ อธิบำยว่ำ:“พุทธศำสนำสอนว่ำอดีต ปัจจุบัน และอนำคตเป็นหนึ่งเดียวกันมีพระพุทธเจ้ำในอดีต พระพุทธเจ้ำในปัจจุบัน และพระพุทธเจ้ำในอนำคต อำตมำเป็นศิษย์พุทธ แน่นอนว่ำต้องมีเป้ำหมำยคือกำรส ำเร็จเป็นพระพุทธเจ้ำ แม้ว่ำตอนนี้อำตมำยังไม่ได้เป็นพระพุทธเจ้ำ
แต่ในอนำคตต้องเป็นแน่ เมื่ออดีต ปัจจุบัน และอนำคตเป็นหนึ่งเดียวกัน ค ำพูดของอำตมำก็คือค ำพูดของพระพุทธเจ้ำมิใช่หรือ”เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกว่ำซื่อฉันเข้ำร่วมวัดเสวียนคงนับเป็นควำมสูญเสียของส ำนักเวิ่นเต๋ำลู่หยำงสอบถำมเซียนอมตะผู้สร้ำงพุทธศำสนำด้วยมือเดียว เขำไม่ค่อยเข้ำใจเรื่องพุทธศำสนำนัก“เซียนน้อย พุทธศำสนำมีค ำสอนแบบนี้หรือ”“จ ำไม่ได้แล้ว ข้ำแค่รับผิดชอบเล่ำนิทำน ส่วนทฤษฎีไม่ใช่หน้ำที่ของข้ำ”เซียนอมตะก ำลังขดตัวอย่ำงเกียจคร้ำนบนบัลลังก์ดอกบัวเหมือนแมวน้อยที่โก่งตัวยืดเส้นยืดสำยตอนนี้พื้นที่จิตวิญญำณของลู่หยำงกลำยเป็นวัดสักกำระกว้ำงใหญ่ หลังคำกระเบื้องเคลือบแก้ว ใต้ชำยคำประดับด้วยเชิงชำยประตูและหน้ำต่ำงแกะสลักอย่ำงประณีตภำยในวัดเต็มไปด้วยธูปควันโชย บูชำร่ำงแท้ของเซียนอมตะผู้สร้ำงพุทธศำสนำ และบัลลังก์ดอกบัวของนำงนำงคือผู้สร้ำงพุทธศำสนำ ตอนนี้พระสงฆ์ทั้งหมดล้วนเป็นศิษย์หลำนของนำง
เมื่อได้พบกับศิษย์หลำนคนหนึ่ง จ
