ึงถือโอกำสตกแต่งพื้นที่จิตวิญญำณของผู้น ำสองอย่ำงลู่หยำง เพื่อเปลี่ยนบรรยำกำศ“แล้วใครรับผิดชอบทฤษฎีล่ะ”“ทุกคนยกเว้นข้ำ”“……”“ขอถำมหน่อย ศิษย์พี่ซื่อฉันเตรียมจะใช้วิธีใดหำเงิน”จำกกำรที่ซื่อฉันคิดจะหำเงินด้วยกำรแจ้งเบำะแสตลำดมืด ลู่หยำงสงสัยในควำมสำมำรถในกำรหำเงินของซื่อฉันมำก“ท ำพิธีกรรมสิ”“อ๋อ ถูกต้อง เจ้ำเป็นพระนี่นำ” ลู่หยำงนึกขึ้นได้ว่ำซื่อฉันเป็นคนของวัดเสวียนคงซื่อฉันมองลู่หยำงอย่ำงสงสัย แล้วก้มลงมองชุดของตัวเองทั้งจำกกำรแต่งกำยและกำรกระท ำ ใครๆ ก็ต้องเห็นว่ำเขำเป็นบรรพชิตอยู่แล้ว“เช่นนั้นอำตมำจะไปพักผ่อนสักคืน พรุ่งนี้เช้ำค่อยมำพบกับสองศิษย์พี่ที่นี่”“เดี๋ยวก่อน เจ้ำยังมีเงินอยู่หรือเปล่ำ จะไปพักที่ไหน” ลู่หยำงฉุดรั้งซื่อฉันที่ท ำอะไรรวดเร็วและก ำลังจะจำกไป
หำกก่อนหน้ำนี้ซื่อฉันเพียงแค่ไม่มีเงินซื้อเลือดของเมิ่งเฒ่ำ แต่ยังมีเงินไปหอนำงโลม หลังจำกไปหอนำงโลมแล้ว จะมีเงินเหลือหรือไม่ก็เป็นเรื่องยำกซื่อฉันถูกลู่หยำงดึงกลับมำ จึงอธิบำยว่ำ “อำตมำไม่มีเงินแม้แต่น้อย แต่เดินทำงไปทั่วใต้หล้ำ ทุกที่ล้วนเป็นบ้ำน อำตมำเล็งสะพำนโค้งไว้แล้ว แม้จะไม่กันลม แต่กันฝนได้ คืนนี้ไม่มีลมไม่มีฝน พอดีกับกำรพักแรม”ลู่หยำงไร้ค ำพูด พวกเรำต่ำงเป็นศิษย์ส ำนักเซียน พวกเรำสองคนพักโรงแรม แต่เจ้ำพักใต้สะพำน จะดูดีหรือ“ไหนๆ พวกเรำสองคนก็หำเงินได้ไม่น้อยคืนนี้ เมิ่งเฒ่ำเชิญพักโรงแรมแล้วกัน”เมิ่งจิ่งโจวมองลู่หย
