ำงด้วยสำยตำเดือดดำล เจ้ำท ำตัวเป็นคนดีแต่ให้ข้ำจ่ำยเงินหรือลู่หยำงปลอบประโลมเมิ่งเฒ่ำ “ข้ำให้เจ้ำท ำควำมดี ลองคิดดู ซื่อฉันเป็นใคร เขำเป็นพระภิกษุผู้ส ำเร็จธรรมชั้นสูงแห่งวัดเสวียนคง เจ้ำมักก่อกรรมท ำชั่ว ครั้งนี้ได้ให้ที่พักแก่พระภิกษุผู้ส ำเร็จธรรมชั้นสูงนับเป็นบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ เห็นแก่ที่เจ้ำแบ่งลิ่นซือให้ข้ำ ข้ำจึงมอบโอกำสดีๆ นี้ให้เจ้ำ”“ไปให้พ้น” เมิ่งจิ่งโจวไม่ใส่ใจกลอุบำยของลู่หยำง แต่กำรพักโรงแรมก็เสียลิ่นซือสองสำมก้อน เลี้ยงก็เลี้ยง
“พอดีไม่เคยเห็นพิธีกรรมทำงพุทธศำสนำ พอดีจะพักที่นี่สักสองสำมวัน ดูเจ้ำท ำพิธีกรรมเป็นอย่ำงไรบ้ำง”“เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณสองศิษย์พี่แล้ว”เมื่อเห็นทั้งสองคนยินดีอยู่ในเมืองนี้ ซื่อฉันก็ดีใจจำกใจจริงใครจะรู้ว่ำเขำอำจมีโอกำสเรียนรู้หมัดทั้งสองแบบ และเรียนรู้จำกศิษย์พี่เมิ่งถึงวิธีควบคุมควำมต้องกำรในใจเลือดของรำกฐำนโสดทั่วไปไม่มีผลเช่นนี้ ศิษย์พี่เมิ่งต้องเค้นตัวเองถึงขีดสุด จึงสร้ำงเลือดเพิ่มพลังหยำงได้เขำยังทนยี่สิบหยดไม่ไหว ไม่กล้ำจินตนำกำรว่ำศิษย์พี่เมิ่งที่มีเลือดเต็มตัวทนได้อย่ำงไรพูดถึงกำรพักโรงแรม เมิ่งจิ่งโจวมีควำมทรงจ ำที่ไม่ค่อยดีนัก“พวกเรำพักโรงแรมสำมแห่งติดต่อกัน ทั้งสำมแห่งล้วนเกิดเรื่องคงไม่ถึงขั้นเกิดเรื่องครั้งที่สี่หรอกนะ”ลู่หยำงมั่นใจในโชคของตนเองเสมอ “ไม่หรอก เจ้ำลองคิดดูพวกเรำผ่ำนอะไรมำบ้ำง เจอผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำง ขั้นข้ำมพิบัติ
