็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าเสียแล้ว
ผู้นำจ้องเมิ่งจิ่งโจวเขม็ง ค่อยๆ กล่าวว่า “หากเป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า เช่นนั้นคงไม่อาจปล่อยให้ท่านทั้งสองจากไปโดยง่าย ข้าก็เป็นคนมีหน้ามีตา หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เกรงว่าจะยากที่จะเดินในวงการนี้ต่อไป”เขาเผยรอยยิ้ม หันหลังให้แสงจันทร์ ไม่เห็นสีหน้า เห็นเพียงฟันที่ขาวสว่างและเย็นเยียบของเขา“เจ้าจะทำอะไร” ลู่หยางรู้สึกได้ว่าทั้งสี่คนเปลี่ยนท่าทีอย่างชัดเจนหลังจากรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร“เชิญท่านทั้งสองแวะไปที่คฤหาสน์ของข้า เพื่อให้ข้าได้แสดงน ้าใจต้อนรับอย่างเต็มที่!”เมื่อรู้ตัวตนของทั้งสองแล้ว หากไม่ต้อนรับ พี่น้องในวงการจะมองเขาอย่างไรลู่หยางมองทั้งสี่คนอย่างระแวดระวัง ส่ายหน้าเบาๆ “ข้าเห็นว่าไม่จำเป็น”ท่าทีของอีกฝ่ายน่าสงสัย เขาต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่นอน!ผู้นำเข้ามาใกล้ขึ้นทีละก้าว “ท่านผู้มีวิทยายุทธ์ แค่ไปนั่งที่คฤหาสน์สักครู่ จำเป็นต้องระแวงถึงเพียงนี้หรือ!”ลู่หยางหัวเราะเย็นชาหลายครั้ง เขาหยั่งรู้การปลอมแปลงของอีกฝ่ายได้นานแล้ว เตือนอีกฝ่ายว่า:
“พวกเจ้า แคว้นต้าเซี่ยปกครองมาหนึ่งแสนปี ฝ่ายธรรมะมีกำลังมาก การกระทำของพวกปีศาจร้ายเช่นพวกเจ้าล้วนไม่เป็นผล หรือเจ้าไม่รู้ว่ามีคนมากมายเช่นเจ้าที่ถูกแคว้นต้าเซี่ยจับกุม ติดคุกเสียใจไปตลอดชีวิต!”“พวกเรานี้เป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า หนึ่งในฝ่ายธรรมะ เด็ดขาดไม่มีทางคบค้ากับพวกปีศาจร้าย”“หากเจ้าต้องการหาช่องทางให้ลูกห
