ลานเข้าสำนักเวิ่นเต๋า นั่นก็เป็นความคิดเพ้อฝัน!”ดวงตาของผู้นำเย็นเยียบ ค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ สัมผัสแหวนเก็บของ นิ้วคีบคัมภีร์โบราณหลายเล่มออกมาเหมือนพัด “ไม่มีโอกาสเลยหรือ ข้าขอสารภาพตามตรง ข้ามีทรัพย์สมบัติมากมายคัมภีร์ลับและสมบัติลำ้้ค่านับไม่ถ้วน บางทีท่านผู้มีวิทยายุทธ์อาจจะพอสนใจ?”“ไม่มีทาง!”ผู้นำเห็นลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวยืนกรานเช่นนั้น จึงเงยหน้าถอนหายใจยาว“ช่างเถอะ ช่างเถอะ พวกเราไปกันเถิด”
