“ที่แท้ศิษย์พี่รองเดินทำงไปยังดินแดนพุทธะก็มีเหตุผลเช่นนี้นี่เอง?”ลู่หยำงตกตะลึง เขำนึกว่ำศิษย์พี่รองเป็นคนตำไม่มีแว่น ไปก่อเรื่องกับพี่ใหญ่ จนถูกพี่ใหญ่เนรเทศไปทำงตะวันตกสำมหมื่นลี้ ศิษย์พี่รองจึงต้องไปขอทำนในดินแดนพุทธะ เร่ร่อนตำมท้องถนน ปลอมตัวเป็นพระพุทธรูปในวัด ชีวิตแร้นแค้นยำกไร้ น่ำสงสำรนักไม่คิดว่ำตนเองคิดมำกไปเอง“น่ำเสียดำยที่ผ่ำนมำหลำยปีแล้ว เขำยังไม่พบเบำะแสอะไรที่มีประโยชน์ ซ ้ำร้ำยยังถูกดินแดนพุทธะส่งตัวกลับหลำยครั้ง จึงต้องลักลอบข้ำมไปทุกครั้ง” พี่ใหญ่ส่ำยศีรษะอย่ำงเสียดำย เซียนผู้ควบคุมกำลเวลำ กำรตำมหำเบำะแสเกี่ยวกับเขำช่ำงยำกเหลือเกินบำงทีตนอำจไปเยือนส ำนักธำตุทั้งห้ำ สังเกตต้นไม้แห่งสวรรค์ให้ละเอียดก็ได้“หำกต้นไม้แห่งสวรรค์ฟื้นชีวิตอีกครั้ง หำกเซียนแห่งกำลเวลำยังมีชีวิตอยู่ เขำอำจกลับมำสิงสถิตในต้นไม้แห่งสวรรค์อีกได้หรือไม่?”เซียนอมตะพยักหน้ำ “เป็นไปได้ เพรำะร่ำงเซียนยำกจะสร้ำงใหม่หำกใช้ร่ำงเดิมได้ก็ย่อมใช้ร่ำงเดิม”
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ข้ำพบเซียนอิงเทียนและคนอื่นๆ ในดินแดนเซียนของส ำนักธำตุทั้งห้ำ”“เกิดอะไรขึ้น? ท่ำนผู้อำวุโสโปรดเล่ำให้ละเอียด” พี่ใหญ่ตั้งท่ำเตรียมรับมือ ท ำไมลู่หยำงกับท่ำนผู้อำวุโสไปส ำนักธำตุทั้งห้ำเพียงครั้งเดียว แต่กลับได้ข้อมูลมำกมำยเช่นนี้?เซียนอมตะเล่ำรำยละเอียดสิ่งที่พบในดินแดนเซียนอย่ำงละเอียดเน้นย ้ำประสบกำรณ์ที่เซียนแห่งกำลเวลำเปิดช่องท
