ำงข้ำมกำลเวลำและสนทนำกับนำง แน่นอนว่ำ เรื่องที่เซียนอิงเทียนและเซียนฉี่หลินเล่นหมำกห้ำเม็ดเพื่อไม่ต้องกินอำหำรนั้น นำงไม่ทรำบอวี้จือขมวดคิ้วเล็กน้อย“เมื่อข้ำเข้ำสู่ดินแดนเซียน ข้ำไม่เห็นเงำประวัติศำสตร์ปรำกฏไม่คิดเลยว่ำในกำรเล่นหมำกของเซียนเหล่ำนั้นจะซ่อนเรื่องส ำคัญถึงเพียงนี้”ลู่หยำงงุนงง ตำมที่เซียนอมตะกล่ำว ผู้ที่เข้ำใจบำงสิ่งจำกกำรเล่นหมำก ล้วนเห็นเงำประวัติศำสตร์ แล้วเหตุใดพี่ใหญ่จึงมองไม่เห็น?เซียนอมตะกลอกตำ รู้สึกว่ำลู่หยำงยังขำดตนไม่ได้ ช่ำงโง่เขลำ“เซียนอิงเทียนให้คนรุ่นหลังเห็นเงำประวัติศำสตร์เพียงเพื่อยกระดับควำมยิ่งใหญ่ของตน เด็กอวี้ระดับเดียวกับข้ำ ให้นำงเห็นเงำประวัติศำสตร์จะมีประโยชน์อะไร?”
ลู่หยำงคิดตำม นั่นก็จริง แม้พี่ใหญ่จะหยั่งรู้อะไรบำงอย่ำง ก็คงไม่ประหลำดใจกับวิธีกำรของเซียนอิงเทียนนัก“เปรียบเทียบแล้ว เซียนอิงเทียนคงเป็นผู้มีปัญญำในบรรดำห้ำเซียนยุคโบรำณ จึงพิจำรณำทุกอย่ำงรอบคอบถี่ถ้วนเช่นนี้”“เจ้ำพูดเหลวไหลอะไร? สมองอันเป็นเลิศย่อมเป็นข้ำสิ เซียนอิงเทียนพวกนั้นจะฉลำดเกินข้ำได้อย่ำงไร?”“หำกพวกเขำฉลำดเท่ำข้ำ คงคิดหำทำงรวมตัวกันสี่คน แอบลอบฆ่ำข้ำอย่ำงเงียบๆ แล้วค่อยชุบชีวิตข้ำในอนำคต ปัญหำทุกอย่ำงก็จบสิ้น ไม่ใช่หรือ?”ลู่หยำง “……”ต้องยอมรับว่ำ นี่ก็เป็นวิธีหนึ่ง เพียงแต่ไม่ใช่วิธีที่คนธรรมดำจะคิดได้“ข้ำคิดว่ำท่ำนผู้อำวุโสคงพูดว่ำ สี่เซียนบอกเรื่องกำรสนทนำกับท่ำนใน
