ถามหน่อย ที่นี่คือสำนักเวิ่นเต๋าใช่หรือไม่?”ผู้มาใหม่รูปงาม สวมจีวรเก่าขาด ดวงตาใสกระจ่างดั่งสระน ้าศีรษะเกลี้ยงเกลา ปราศจากเส้นผมหากไม่มีผ้าจีวรคลุมร่าง ศิษย์ยามอาจเข้าใจผิดว่าเป็นเหยื่อหมัดอรหันต์ของลู่หยางมาหาความยุติธรรม“ท่านคือศิษย์น้องซื่อฉันจากวัดเสวียนคง?” ศิษย์ยามคนหนึ่งถามอย่างลองเชิง นึกถึงคำกำชับของศิษย์พี่ไต้ ที่บอกว่าในช่วงแลกเปลี่ยนระหว่างสำนัก จะมีพระจากวัดเสวียนคงมาเยือนสำนักเวิ่นเต๋า“ใช่แล้ว เป็นข้าเอง ขออภัยที่มาช้า ล้างจานเสียเวลามาก”ศิษย์ยามฟังแล้วงงงวย จึงเอ่ยอย่างสุภาพ “ขอท่านรออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าจะไปตามศิษย์พี่ไต้”
ศิษย์ยามคนหนึ่งไปตามศิษย์พี่ไต้ อีกคนยังคงเฝ้าประตูต่อไปไม่นานนัก ไต้ปู้ฟานรีบร้อนมาถึง เห็นซื่อฉันนั่งสมาธิอยู่หน้าประตูสำนักเขาเห็นซื่อฉันหน้าตาสง่างาม คิ้วเข้ม ตาโต ใบหน้าเปี่ยมด้วยเมตตาธรรม พื้นฐานการบำเพ็ญมั่นคงไร้ที่ติ ไม่มีข้อบกพร่องแม้แต่น้อย ไต้ปู้ฟานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ สมแล้วที่เป็นศิษย์ของพระเจี๋ยซาซื่อฉันนั่งสมาธิลอยอยู่กลางอากาศ รับรู้ได้ว่าไต้ปู้ฟานกำลังเดินมา จึงลุกขึ้นค้อมคำนับ “พบศิษย์พี่ไต้แล้ว”“ศิษย์น้องซื่อฉัน มีเพียงท่านคนเดียวที่มาสำนักเวิ่นเต๋าหรือ?”“ภายในวัด ทุกท่านมีธุระยุ่ง ไม่มีเวลามาส่งข้า”“ธุระยุ่ง?”“ใช่ ท่านอาจารย์ได้ยินข่าวว่ามีเจ้าสำนักของท่านอยู่ที่แคว้นหวง จึงพาคณะศิษย์พี่และศิษย์อาวุโสไปที่นั่น”ไต้ปู้ฟาน “…
