งครั้งเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ทั้งสามครั้งให้ผลเหมือนกันก็นับเป็นเรื่องที่ลิขิตไว้แล้ว”ลู่หยางคิดในใจว่า การที่สามครั้งให้ผลเหมือนกันไม่ใช่มีโอกาสหนึ่งในเก้าหรอกหรือพิจารณาว่านี่อาจเป็นความแตกต่างระหว่างตนกับเซียน จึงไม่ถามให้มากความ
“แม้จะเลือกผลของการบำเพ็ญหยินหยาง แต่เซียนจิ้วชงก็มีความรู้เรื่องฮุ่นตุนและห้าธาตุอย่างล ้าลึก”“อย่าคิดเพียงว่าผลของการบำเพ็ญจะเป็นทั้งหมดของเซียนพวกเราในฐานะเซียน มักจะรวมตัวกัน แลกเปลี่ยนประสบการณ์การบำเพ็ญและผลการวิจัย แบ่งปันความรู้ซึ่งกันและกัน อาจกล่าวได้ว่าความรู้การบำเพ็ญที่สะสมของห้าเซียนพวกเรา ไม่มีผู้ใดเทียบได้!”เซียนอมตะหัวเราะอย่างเอิบอิ่มภาคภูมิ รอยยิ้มเต็มไปด้วยความรู้และปัญญาลู่หยางพยักหน้า นั่นเป็นความจริง เขาเคยได้ยินว่ายิ่งบำเพ็ญสูงยิ่งต้องพบปะแลกเปลี่ยนกับผู้ที่อยู่ระดับเดียวกัน การพบปะกับผู้ที่อยู่ระดับเดียวกันเพียงครั้งเดียว ประโยชน์ที่ได้อาจเทียบเท่าการบำเพ็ญร้อยปี จากความถี่ที่ห้าเซียนยุคโบราณมีเรื่องให้พบปะกันอยู่เรื่อยๆไม่แน่ว่าความรู้ที่พวกเขาสะสมอาจเพิ่มพูนขึ้นในระดับที่น่าหวาดหวั่น อาจเทียบเท่าการบำเพ็ญแสนปี“ลู่หยาง เจ้าลุกขึ้นตอบปัญหานี้” ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาจ้องลู่หยางด้วยสีหน้าไม่พอใจ แม้การบรรยายของตนจะน่าเบื่อก็จริง แต่พฤติกรรมเหม่อลอยอย่างโจ่งแจ้งแบบลู่หยางนี้ ยังเป็นครั้งแรกที่พบเห็นลู่หยางรีบลุกขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อคร
