ยบร้อยแล้ว เป็นเข็มเล็กละเอียดรำวขนวัว จนแทบมองไม่เห็นด้วยตำเปล่ำนอกจำกนี้ยังมีจำนกลมขนำดเท่ำฝำหม้อ บนจำนสลักอักขระวิเศษซับซ้อนละเอียดยิบ เพียงแค่หยวนกังมองก็ปวดหัวหลี่หำวเหรินวำงเข็มขนวัวไว้ที่ขอบจำน แล้วป้อนพลังวิเศษเข้ำไปในจำนเพื่อกระตุ้นอักขระวิเศษบนจำนสว่ำงเป็นวงกลม เข็มขนวัวลอยอยู่เหนือขอบจำน ค่อยๆ บิน“แค่นี้เองหรือ…” หยวนกังยิ้มเย็น แต่ยังไม่ทันหัวเรำะส ำเร็จ เขำก็เห็นเข็มขนวัวบินวนบนจำน รำวกับมีแรงลึกลับกักขังมันไว้เบื้องบน
เข็มขนวัวบินเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ผ่ำนไปหนึ่งรอบ ควำมเร็วจะเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งระดับ เมื่อผ่ำนไปหกสิบลมหำยใจ เข็มขนวัวบินเร็วจนแทบมองไม่เห็นเงำ เมื่อเจ็ดสิบลมหำยใจผ่ำนไป หยวนกังไม่อำจมองเห็นว่ำเข็มขนวัวอยู่ตรงไหนแปดสิบลมหำยใจ เก้ำสิบลมหำยใจ หนึ่งร้อยลมหำยใจ!เมื่อถึงลมหำยใจที่หนึ่งร้อย จำนไร้พลังวิเศษ เข็มขนวัวไร้กำรพันธนำกำร พุ่งไปยังหินจำกสำยลำวำบริสุทธิ์ด้วยควำมเร็วที่มองไม่เห็น!ฉึกเสียงแผ่วเบำดังขึ้น เข็มขนวัวทะลุผ่ำนหินจำกสำยลำวำบริสุทธิ์สำมก้อนติดต่อกัน ปักแน่นในหินก้อนที่สี่ แม้แต่ปลำยเข็มยังไม่สั่นสะเทือนแม้แต่น้อย!หินสำมก้อนที่เรียงกันมีรูเล็กขนำดเท่ำขนวัวทะลุผ่ำนกลำงหิน!“ศิษย์พี่หยวนกัง ขอบคุณที่เอื้อเฟื้อ” หลี่หำวเหรินประสำนมือยิ้มบำงๆหยวนกังไม่ยอมรับควำมพ่ำยแพ้ “กำรแข่งขันดูว่ำใครท ำควำมเสียหำยต่อหินได้มำกกว่ำ ข้ำท ำให้เกิดรอยแตกร้ำวใหญ่เท่ำ
