ะไม่ได้มำ มีแต่พวกรุ่นน้องสองสำมคน ก็ยังพอเอำกำงป้ำยผ้ำต้อนรับไปพลำงๆ ได้“แยกย้ำยๆ โจรเฒ่ำปู้อวี่กับพวกเขำไม่ได้มำ”“ได้ยินว่ำโจรเฒ่ำปู้อวี่ไปปรำกฏตัวที่แคว้นหวง พวกเรำไปดูกันไหม?”
“ช่ำงเถอะ คงเป็นข่ำวลือเท็จอีกละ ที่ได้รับรำยงำนต ำแหน่งของเขำมำ มีครั้งไหนล่ำตัวมำได้ล่ะ?”“เจ้ำหมอนี่ลื่นไหลยิ่งกว่ำปลำไหล วิ่งเร็วยิ่งกว่ำกระต่ำยอีก!”“คนกับกระบี่เป็นหนึ่งเดียว แล้วกระบี่เดียวกลำยเป็นกระบี่หมื่นเล่ม หำกใช้สองวิชำนี้ต่อเนื่องกัน ใครจะหำร่ำงจริงของเขำเจอล่ะ แม้หำเจอตอนไหน คนก็หนีไปไกลแล้ว”“พูดอะไรน่ะ หำกข้ำเจอเข้ำ ข้ำหำตัวจริงได้แน่”“เจ้ำจะหำอย่ำงไร?”“เห็นดวงตำคู่นี้ของข้ำไหม ข้ำโดดเข้ำเตำไฟอบมำสี่สิบเก้ำวันเต็ม ในที่สุดก็อบดวงตำจนส ำเร็จ ดวงตำคู่นี้ของข้ำสำมำรถเทียบชั้นได้กับกระจกส่องปีศำจของวัดไป๋หม่ำ!”“ใช้ได้ขนำดนั้นหรือ ฝึกง่ำยไหม ข้ำจะลองเผำบ้ำง”พอกำงป้ำยผ้ำและปล่อยดอกไม้ไฟเสร็จ ผู้อำวุโสทั้งหลำยก็พูดคุยกันเองแล้วแยกย้ำยกันไปชิวจิ้นอันเห็นว่ำเป้ำหมำยไม่ได้มำ จึงกระแอมสองที ส่งสัญญำณให้ไป๋หมิงพำคนทั้งห้ำเข้ำไปเจ้ำส ำนักและผู้อำวุโสจำกไปแล้ว แต่บรรดำศิษย์ส ำนักธำตุทั้งห้ำยังไม่ได้แยกย้ำย“ใครเป็นลู่หยำง ชี้ให้ข้ำหน่อยสิ”
“ก็คนนั้นไง ที่หน้ำตำสะอำดสะอ้ำนน่ะ”“คนเรำอย่ำดูจำกรูปลักษณ์ภำยนอก ได้ยินว่ำเขำตอนยังอยู่ขั้นสร้ำงฐำนก็ต่อสู้ข้ำมขั้นได้แล้ว เคยเอำชนะทั้งขั้นแก่นทองค ำ ขั้นทำรกแรกก ำเ
