เรื่องกิน เขำเชื่อว่ำผู้บ ำเพ็ญควรบ ำเพ็ญเซียนอย่ำงตั้งใจ กำรกินอำหำรเป็นเพียงเพื่อตอบสนองควำมต้องกำรของปำกท้อง เป็นพฤติกรรมที่ไม่จ ำเป็นแต่จ้ำวปั้วดูกระตือรือร้น เขำจึงไม่สะดวกที่จะพูดตรงๆ “เจ้ำไปกินเถอะ ข้ำไม่ค่อยชอบกินอำหำรย่ำง”“อย่ำพูดเช่นนั้น อำหำรย่ำงที่นี่อร่อยมำกจริงๆ เจ้ำลองกินสักครั้งก็รู้ รอเถิด ข้ำจะไปซื้อมำให้พวกเรำหน่อย” จ้ำวปั้วยังคงกระตือรือร้นเช่นเคย ออกไปเที่ยวนี่ มีเพื่อนมำกขึ้นหนึ่งคนก็มีทำงเลือกมำกขึ้นหนึ่งทำง
หมิงไท่ยังอยำกจะพูดอะไร ก็เห็นจ้ำวปั้ววิ่งไปอย่ำงรวดเร็ว ตรงไปยังถนนกำรค้ำ ไม่นำนก็หำยเข้ำไปในฝูงชนเขำได้แต่วำงมือลง ยืนรออยู่กับที่อำจเป็นเพรำะร้ำนอำหำรย่ำงที่จ้ำวปั้วพูดถึงมีธุรกิจรุ่งเรืองเกินไป หมิงไท่รอแล้วรอเล่ำ ก็ไม่เห็นกลับมำ“ว่ำงอยู่ก็ว่ำงไป ไปถำมดีกว่ำว่ำอำจำรย์ลู่หยำงอยู่ที่ไหน รอจ้ำวปั้วกลับมำแล้วไปเยี่ยมพร้อมกัน”พอดีมีชำยหนุ่มคนหนึ่งที่สวมชุดของศิษย์ส ำนักเวิ่นเต๋ำเดินผ่ำนมำ หมิงไท่รีบคว้ำแขนอีกฝ่ำยไว้อีกฝ่ำยไม่คำดคิดว่ำหมิงไท่จะลงมือ ตกใจมำก นึกว่ำเจอศัตรู“ท่ำนอำวุโส สวัสดีขอรับ ขอถำมหน่อยว่ำ อำจำรย์ลู่หยำงอยู่ที่ไหนหรือขอขอรับ?”“ลู่หยำง?” ชำยหนุ่มมีสีหน้ำประหลำด ส ำรวจหมิงไท่ตั้งแต่หัวจรดเท้ำ อีกฝ่ำยริมฝีปำกแดงฟันขำว ท่ำทำงเหมือนบัณฑิตน้อยหน้ำตำไม่คุ้นเลย ไม่รู้จักนี่นำ“ท่ำนหำลู่หยำงไปท ำไม?” ชำยหนุ่มถำมอย่ำงระแวง“เป็นอย่ำงนี้ขอรับ ข้ำคือหม
