ิงไท่จำกหอกระบี่ เมื่อสองสำมวันก่อนที่ร้ำนน ้ำชำได้ฟังเรื่อง 《ต ำนำนแห่งส ำนักเวิ่นเต๋ำ – ภำคลู่
หยำง》 ฉบับล่ำสุด ชื่นชมอำจำรย์ลู่หยำงมำก อยำกฉวยโอกำสนี้มำพบสักครั้ง”“《ต ำนำนแห่งส ำนักเวิ่นเต๋ำ – ภำคลู่หยำง》?” ชำยหนุ่มงุนงงนี่มันชื่ออะไรกัน“ในเรื่องเล่ำว่ำอย่ำงไรบ้ำง?”“ในเรื่องเล่ำบอกว่ำอำจำรย์ลู่หยำงมีพรสวรรค์สูงส่ง แม้แต่ในหมู่ผู้มีรำกฐำนชนิดเดียวก็แข็งแกร่งที่สุด เขำยังสำมำรถท้ำสู้ข้ำมขั้น ในขั้นสร้ำงฐำนก็เอำชนะผู้บ ำเพ็ญขั้นแปลงร่ำงเซียนได้!”“เมื่ออำจำรย์ลู่หยำงมำถึงขั้นแก่นทองค ำ ยิ่งน่ำทึ่ง ในวังหลวงเขำปะทะกับประมุขสี่ส ำนักใหญ่ต่อสู้กันอย่ำงดุเดือด จนประมุขส ำนักวังเซียนเยว่กุยปำกเต็มไปด้วยใบไม้ จนประมุขส ำนักเจี้ยนอวี่โกนผมปลงอำบัติ ตั้งปณิธำนออกบวชเป็นพระ จนเจ้ำอำวำสวัดเสวียนคงพูดไม่ออกสักค ำ ปล่อยให้ผมงอกพร้อมจะสึกคืนสู่ฆรำวำส!”แต่เดิมหมิงไท่คิดว่ำกำรเล่ำเรื่องของลู่หยำงในต ำนำนนั้นเกินจริงไปบ้ำง เพรำะมันเป็นเพียงเรื่องเล่ำในพื้นที่สำธำรณะ กำรเกินจริงก็เป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อครู่จ้ำวปั้วเพิ่งบอกว่ำ คู่ต่อสู้ของอำจำรย์ลู่หยำงเริ่มต้นที่ขั้นรวมร่ำงนี่ก็ตรงกับเนื้อหำในเรื่องเล่ำแล้ว
“ประมุขทั้งสี่ส ำนักถูกอำจำรย์ลู่หยำงท ำร้ำยอย่ำงหนัก แม้แต่ขันทีในวังหลวงยังเห็นกับตำ ประมุขส ำนักวังเซียนเยว่กุย ประมุขส ำนักเจี้ยนอวี่ ประมุขส ำนักธำตุทั้งห้ำ ถูกท ำร้ำยจนหน้ำฟกช ้ำ เมื่อออกจำ
