กวังหลวงก็ยังไม่หำยดี!”“ฝ่ำบำทยังยกย่องกำรกระท ำของอำจำรย์ลู่หยำงอย่ำงสูง เรียกเขำว่ำเป็นยอดฝีมือรุ่นเยำว์ พรสวรรค์สูงส่ง อนุญำตให้เข้ำวังโดยไม่ต้องคุกเข่ำ ไม่ต้องค ำนับ และถือกระบี่เข้ำวังได้!”สีหน้ำชำยหนุ่มยิ่งประหลำดกว่ำเดิม เมื่อไม่นำนมำนี้อำจำรย์กลับมำที่ส ำนักเวิ่นเต๋ำชั่วครู่ อ้ำงว่ำเป็นห่วงควำมเป็นไปในส ำนักถำมเขำว่ำตอนไปประชุมที่วังหลวงเกิดอะไรขึ้น เขำเล่ำรำยละเอียดให้ฟัง อำจำรย์พอใจตบบ่ำเขำ บอกว่ำตัวเองเป็นอำจำรย์ที่ไม่มีควำมสำมำรถ มักห่ำงหำยไปตอนที่ศิษย์ก ำลังบ ำเพ็ญเซียน ตั้งใจจะช่วยให้ศิษย์มีชื่อเสียงโด่งดัง บอกให้เขำรอดูไม่คิดเลยว่ำ จะโด่งดังด้วยวิธีนี้!เรื่องที่พวกชิวจิ้นอันทั้งสำมคนถูกท ำร้ำยจนหน้ำฟกช ้ำนั้นเขำรู้เพรำะมันเป็นเรื่องวุ่นวำยที่เซียนน้อยก่อขึ้น เขำได้ติดตำมเรื่องต่อมำเดิมทีชิวจิ้นอันทั้งสำมก ำลังแย่งชิงต ำแหน่งผู้แข็งแกร่งที่สุดในขั้นแก่นทองค ำ สุดท้ำยพวกเขำสู้กันจนหน้ำมืดตำมัว ทุกคนกลับคืนสู่ระดับเดิม ท ำให้ทุกคนบำดเจ็บทั่วร่ำง ไม่อำจฟื้นฟูได้ในเวลำอันสั้น
หมิงไท่ยังจะพูดอะไรต่อ ก็ได้ยินเสียงระฆังดังก้องจำกยอดเขำเทียน ดังกังวำนไกล รำวกับดังกึกก้องมำตั้งแต่โบรำณกำล ดังก้องอยู่ข้ำงหูโง้ง——โง้ง——โง้ง——เสียงระฆังดังก้องไปทั่วส ำนักเวิ่นเต๋ำ ทั้งหมดสิบสองเสียง มีควำมหมำยถึงประวัติศำสตร์ 120,000 ปีของส ำนักเวิ่นเต๋ำเมื่อเสียงระฆังดังขึ้น นั่นหมำยถึงงำนเฉลิมฉ
