หนังสือในหอคัมภีร์มากมายดุจผงธุลี คนที่อ่านจนหมดคงมี
เพียงผู้ดูแลหอคัมภีร์เก่าท่านเถาที่ลาออกไปแล้ว
ลู่หยางขอบคุณศิษย์พี่โจว แล้วเดินเข้าไปในหอคัมภีร์
โจวลู่ลู่จ้องมองแผ่นหลังของลู่หยางตลอด เห็นว่าลู่หยางไม่มี
ท่าทีจะหันหลังกลับ นางจึงกล้าอ่านหนังสือต่อ ไม่นานก็จมดิ่งในโลก
เล็ก ๆ ของตนเอง
ศิษย์พี่ศิษย์น้องหลายคนเลือกที่จะศึกษาในหอคัมภีร์ ค้นคว้า
ศาสตร์เวทและวิชายุทธ์ แล้วนำมาปรับปรุง ให้เหมาะกับตนเองยิ่งขึ้น
แต่ก็มีศิษย์พี่ศิษย์น้องหัวแข็งที่ยังดันทุรังศึกษาวิชาที่ไม่เหมาะ
กับตน
ลู่หยางได้ยินว่ามีศิษย์พี่คนหนึ่งรักเงิน เมื่อหลายปีก่อนได้ยืม
‘ศาสตร์เวทเสกหินเป็นทอง’ มาจากหอคัมภีร์
ศิษย์พี่ผู้นี้บำเพ็ญอย่างหนัก ทุกวันเอานิ้วแตะหิน นั่งสมาธิเพ่ง
พินิจ บำรุงร่างกาย ศึกษาหลักการศาสตร์เวท ออกไปขอคำแนะนำ
ทำซ ้าแล้วซ ้าเล่า ไม่เคยขาดวันเดียว
ในที่สุด ผ่านไปหนึ่งฤดูวน ฟ้าไม่ทอดทิ้งผู้มีความมุ่งมั่น ความ
ทุ่มเทย่อมได้รับผลตอบแทน เขาได้ฝึกนิ้วตัวแดงสำเร็จ
