รถม้าแล่นช้าๆ บนถนนหลวง
ถนนเก่าเสื่อมโทรมไม่ได้รับการซ่อมแซมมานาน
ขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อ
แต่ม้าแก่เดินบนถนนขรุขระนี้ราวกับเดินบนพื้นราบ
สองคนในรถไม่รู้สึกสะเทือนแม้แต่น้อย
“มาถึงแคว้นหวงแล้วสินะ”
ลู่หยางคลี่แผนที่ออก
บนแผนที่มีจุดสว่างจุดหนึ่ง แทนตำแหน่งของพวกเขา
นี่คือวัตถุวิเศษชิ้นหนึ่ง สามารถแสดงตำแหน่งที่พวกเขาอยู่โดยประมาณ
เป็นของจำเป็นสำหรับการเดินทาง
“ฟ้ามืดแล้ว หาที่พักแถวนี้กันเถอะ”
เมิ่งจิ่งโจวเห็นว่าใกล้ค่ำแล้ว และมาถึงแคว้นหวงแล้ว ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเดินทาง
“เอ๊ะ มองนั่นสิ ที่นั่นมีโรงแรมแห่งหนึ่ง พวกเราพักที่นั่นได้!”
เมิ่งจิ่งโจวมองเห็นโรงแรมแห่งหนึ่งอยู่ไม่ไกล
ป้ายแกว่งไปมาเหมือนกำลังจะหล่น จนแทบมองไม่เห็นชื่อร้าน
ลู่หยางมองโรงแรมนั้นอย่างสงสัย
มันดูอึมครึม ราวกับลมพัดแรงนิดหน่อยก็อาจพังลงมาได้
“ก็พอทนได้ ยังดีกว่านอนในรถม้า”
ลู่หยางปลอบใจตัวเอง
สองคนกับม้าหนึ่งตัวมาถึงหน้าโรงแรม
ประตูเปิดอ้าไว้ ข้างในมืดสนิทไร้คน เหมือนถูกทิ้งร้างมานาน
ตอนนี้พวกเขาถึงได้เห็นชื่อโรงแรมอย่างชัดเจน — โรงแรมชิงหมิง
“ชื่อนี้ไม่ค่อยเป็นมงคลเท่าไร สถานที่นี้กำลังเปิดหรือปิดกันแน่”
เมิ่งจิ่งโจวบ่นพึมพำ ก่อนจะก้าวเข้าไปข้างใน ตะโกนเสียงดัง
“มีคนอยู่ไหม พวกเรามาพักค้างคืน!”
ไม่มีใครตอบ
เมิ่งจิ่งโจวตะโกนอีกครั้ง
“มีคนอยู่ไหม พวกเรามาพักค้างคืน!”
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังปึงจากเคาน์เตอร์คล้ายเสีย
