งศพตกลงพื้น ทึบและหนักแน่นผิดปกติ
“ใครกันนี่มาตะโกนเอะอะ ไม่รู้จักมารยาทในการเข้าพักหรือไง!”
ชายสวมหมวกกระดาษขาวคนหนึ่งด่า
เขาปีนขึ้นมาจากหลังเคาน์เตอร์ มองลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร
“ต้องการห้องพัก ขอสองห้องที่ดีที่สุด!”
เมิ่งจิ่งโจวมักจะเลือกพักแต่ที่ดีที่สุดเสมอ
“พวกเจ้าสองคนจะมาพัก?”
ชายหมวกกระดาษขาวมองสองคนอย่างแปลกใจ
แล้วเหยียดคอมองไปทางด้านหลังของพวกเขา พบว่าไม่มีใครติดตามมา
“ไปไปไป ก่อกวนอะไรกัน ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าควรมา ไปหาที่อื่นพักเถอะ”
ชายหมวกกระดาษขาวไล่ทั้งสองคนอย่างไม่สบอารมณ์
เมิ่งจิ่งโจวงงงัน
เขาเคยพักโรงแรมมามากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนไม่ยอมให้พัก
เมิ่งจิ่งโจวถาม
“โรงแรมของพวกเจ้าเต็มแล้วหรือ?”
“ยังเหลือห้องว่างอีกครึ่งหนึ่ง”
“แล้วทำไมไม่ให้พวกเราพัก?”
ชายหมวกกระดาษขาวเห็นว่าสองคนนี้จริงๆ แล้วไม่รู้กฎ กำลังจะอธิบาย ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากชั้นบน
โครม— โครม— โครม—
มีเสียงฝีเท้าเป็นจังหวะดังมาจากดาดฟ้า เสียงสม่ำเสมอจนน่าขนลุก
ผู้บำเพ็ญสวมชุดเต๋าเดินลงมาจากชั้นสอง
ตามหลังเขาคือกลุ่มคนที่ห่อหุ้มร่างด้วยผ้าสีดำ ไม่พูดไม่จา
ในความมืดของค่ำคืนพวกเขาดูน่ากลัวเป็นพิเศษ
คนห่อผ้าสีดำมีจำนวนมากเสียจนลู่หยางสงสัยว่าชั้นบนจะมีห้องพอให้คนจำนวนมากขนาดนี้พักหรือ
โดยเฉพาะเมื่อชายหมวกกระดาษขาวบอกว่ายังมีห้องว่างอีกครึ่งหนึ่ง
หรือว่าสิบกว่าคนนี้พักห้องเ
