จว, ผาหิน, รังผึ้งไว้อย่างชัดเจน
ข้างหลังเขา คือแกนนำตัดสินใจของที่หลบภัยประภาคาร
“พูดความคิดเห็นของพวกคุณมาสิ” เสียงของปราชญ์ราบเรียบมาก
“หลินโม่คนนี้ ลูกไม้ของเขาร้ายกาจกว่าที่เราคิดไว้มาก” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยปาก สีหน้าเคร่งขรึม “ไม้นี้ของเขา เท่ากับเป็นการฝังระเบิดไว้ในบ้านของพวกเราทั้งสี่”
“จะไม่มีใครไว้ใจคนข้างๆ อีกต่อไป”
“สิ่งที่เขาต้องการ ก็คือผลลัพธ์แบบนี้แหละ” ปราชญ์หันกลับมา กวาดสายตามองทุกคน
“ทั้งข่มขู่ศัตรูที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ และยังทำให้ภายในพวกเราเกิดรอยร้าว ถึงตอนนั้นพอแยกย้ายกันไปรวมกับเมืองใหม่ ก็จะไม่มีคนคัดค้านมากนัก”
“ถ้าไม่ใช่เพราะผมพอจะเข้าใจนิสัยของคุณหลินอยู่บ้าง รู้ว่าเขาไม่รังเกียจที่จะใช้ลูกไม้แบบนี้ ผมคงจะสงสัยแล้วว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของเขาที่กำกับและแสดงเอง”
