เองที่กินบนเรือนขี้บนหลังคาเด็ดขาด
นี่เป็นเรื่องของหลักการ
…
รังผึ้ง
ในห้องที่หรูหรา ราชินีผึ้งเอนกายอยู่บนโซฟาที่อ่อนนุ่ม
รางวัลนำจับของหลินโม่ที่ดังมาจากเครื่องสื่อสาร เธอได้ยินครบทุกคำ
“หึหึ…”
เธอหัวเราะเบาๆ ภายใต้ท่าทางที่เกียจคร้าน แววตากลับเฉียบแหลม
“น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ”
เธอพูดกับคนสนิทสองสามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างช้าๆ
“ได้ยินไหม? คุณหลินประกาศรางวัลนำจับแล้วนะ ค่าหัวไม่น้อยเลย”
คนสนิทสองสามคนก้มหน้า ไม่กล้าตอบ
“พวกเธอว่า ที่นี่ของเรา จะมีหนูตัวนั้นที่พร้อมกับรางวัลนำจับไหมนะ?”
เสียงของเธอเบามาก แต่กลับทำให้แผ่นหลังของคนสนิทสองสามคนชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น
“ไป บอกข่าวนี้ต่อไป” ราชินีผึ้งปิดไฟแช็ก แล้วโยนทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ
“บอกทุกคน ใครหาเบาะแสได้ นอกจากรางวัลของคุณหลินแล้ว รังผึ้งจะเพิ่มให้อีกเท่าตัว”
คนสนิทคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นทันที
ราชินีผึ้งมองเขา มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อันตราย
“แต่ว่า ถ้าใครคิดจะทำอะไรไม่ดี หรือพบเจออะไร แต่กลับคิดจะปิดบังฉัน…”
เธอยื่นมือไปหยิบดอกกุหลาบจากในแจกัน ปลายนิ้วมีสีเขียวเข้มแวบผ่าน กลีบดอกไม้เปลี่ยนเป็นสีดำและเหี่ยวเฉาลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“จุดจบจะเป็นยังไง พวกเธอก็รู้ดี”
…
ที่หลบภัยประภาคาร
ในศูนย์บัญชาการ บรรยากาศเงียบสงัด
ปราชญ์ยืนอยู่หน้าแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ บนแผนที่มีการทำเครื่องหมายตำแหน่งของเมืองใหม่, ฟางโ
