บทที่ 40 – การรวบรวมผู้ปลุกพลังอิสระ
ไฟท้ายของขบวนรถค่อยๆ หายลับไปที่ปลายสุดของซากปรักหักพัง นำพาความวุ่นวายสุดท้ายจากไป
บนลานกว้าง เหลือเพียงไออุ่นจางๆ จากกองไฟที่มอดดับไปแล้ว กับกองกระดูกและขวดเหล้าเปล่าที่เกลื่อนกลาด
เย่อิงและผู้ปลุกพลังอิสระอีกสิบกว่าคนที่อยู่ข้างหลังเธอ เหมือนกลุ่มรูปปั้นที่ถูกลืมเลือน ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางลานกว้างที่ว่างเปล่า
พวกเขาก็เข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองด้วย
แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็เหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ ไม่สามารถหลอมรวมเข้ากับบรรยากาศที่คลั่งไคล้นั้นได้
คำถามที่เป็นจริงอย่างที่สุด เหมือนมีดที่เย็นเยียบ จ่ออยู่ที่ลำคอของทุกคน
มื้อนี้อิ่มแล้ว แล้วมื้อต่อไปล่ะ?
หลังจากได้สัมผัสกับความหรูหราของเนื้อย่างและเบียร์ที่มีให้ไม่อั้นแล้ว จะให้พวกเขากลับไปแทะขนมปังแข็งๆ ดื่มน้ำขังขุ่นๆ…
ไม่มีใครทนได้
ไม่ว่าจะเป็นเย่อิง หรือชายฉกรรจ์ที่ชื่อพี่หน้าบาก ในใจของพวกเขาก็รู้ดีกว่าใคร
หลินโม่ คือทางเลือกเดียวของพวกเขา
ทุกสายตาที่ยังเหลืออยู่ ไม่ว่าจะยำเกรง หรือคาดหวัง ล้วนพุ่งไปยังร่างเลือนรางที่หน้าประตูร้านขายของชำโดยไม่รู้ตัว
หลินโม่ขยับตัว
เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
ครืด—
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป, บิสกิต และอาหารกระป๋องหลายสิบลังปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า กองเป็นภูเขาลูกย่อมๆ ด้านบนยังมีบุหรี่อีกสิบกว่าซองวางอยู่อย่างลวกๆ
“นี่คือค่าตอบแทนของพวกคุณ”
เสียงของหลินโม่สงบนิ่ง
