ทุกคนนั่งอยู่ที่เดิม ทว่าสายตากลับจับจ้องไปที่ถัง ขนลุกไปทั้งตัวอย่างไม่อาจควบคุม
น้ำแห่งความสุขในมือ กลับไม่มีความสุขอีกต่อไป
อยู่กับผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่ดีตรงนี้ ชอบเล่นกับจิตใจ สิ่งสำคัญคือเจ้าต้องอดทน
เฮ้อ ข้าล่ะเหนื่อย
พวกเขามองดูหลี่เนี่ยนฝานเอื้อมมือเข้าไปในถังราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จัดซ้ายที ขวาที ผึ้งเพลิงทองในมือเขาคล้ายไม่มีทีท่าว่าจะสู้กลับ และกลายเป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่ง
นอกจากนี้ผึ้งเพลิงทองมากมายที่เนืองแน่นอยู่ในถังยังบินว่อนไม่หยุด
ผลกระทบของภาพตรงหน้า ยากเกินกว่าจะจินตนาการ แค่มองก็แทบจะทำให้คนสิ้นใจ
ผึ้งเพลิงทองมากมายเช่นนี้ ต่อให้เป็นเซียนก็อาจถูกฆ่าตายได้ทันทีกระมัง
หลี่เนี่ยนฝานทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางถามด้วยความสงสัย “ผู้เฒ่าเหยาสีหน้าดูดีขึ้นมากทีเดียว ปัญหาคลี่คลายแล้วหรือ?”
เหยาเมิ่งจีพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด เลียริมฝีปากด้วยความหวาดผวาก่อนจะเอ่ยว่า “ขอบคุณคุณชายหลี่ที่ใส่ใจ วิกฤตินับว่าผ่านไปแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวอย่างจริงใจ “น่ายินดีจริงๆ”
ขณะพูดไปพลาง หลี่เนี่ยนฝานก็หยิบรังผึ้งขึ้นมาดูอย่างพินิจพิเคราะห์ ภายใต้สายตาพวกเขาที่หวาดผวาสุดขีด
รังผึ
