ล็กลงไปทุกที ท้ายที่สุดวิหคเพลิงเอียงคอ สิ่งที่พ่นออกมาไม่ใช่เปลวไฟอีกต่อไป ทว่าเป็นเพียงควันไฟ
น้ำเสียงแหบพร่าแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินเล็ดลอดออกจากปากของมัน “ข้าไม่ไหวแล้ว…”
“ไม่ไหวแล้วหรือ? เอาเถอะ ใช้เสร็จแล้วก็โยนทิ้งไปแล้วกัน”
เห็นได้ชัดว่าปีศาจต้นไม้มีความไม่พอใจอยู่บ้าง ยกกิ่งโยนวิหคเพลิงตกลงในสระน้ำที่อยู่ตรงนั้นอย่างไม่ใยดี
“ตูม!”
“แค่กๆๆ”
วิหคเพลิงสำลักกลืนน้ำลงไปสองสามอึก รู้สึกได้ว่าคอที่แหบแห้งชุ่มชื้นขึ้นมาทันที ความหิวกระหายก็พลันบรรเทาลง
ทันใดนั้นมันตัวแข็งทื่อ เผยสีหน้าเหลือเชื่อ “นี่มัน…ธาราปราณ?”
ทว่ายังไม่ทันจะได้ตกตะลึง ร่างมหึมาร่างหนึ่งก็ลอยขึ้นจากก้นบ่อสู่ผิวน้ำอย่างช้าๆ
บัดนี้วิหคเพลิงนอนแผ่อยู่บนกระดองเต่า มันตัวเล็กจิ๋ว ขนาดที่ว่ายังเทียบไม่ได้กับลายบนกระดองเต่าแม้แต่ช่องเดียว
มันรีบบินลงจากกระดองเต่าด้วยความหวาดกลัว ตกไปยังขอบสระ และเริ่มถอยออกไปอย่างหวาดระแวง
น่ากลัว น่าขนหัวลุกเกินไปแล้ว!
ที่นี่ต้องไม่ใช่ที่สำหรับมนุษย์ อันตรายไปทุกย่างก้าว หากอยู่นานกว่านี้คงได้ตกใจจนตายแน่!
มันเดินไปพลาง ลอบสังเกตดูรอบข้างไปพลาง แต่ยิ่งเห็นก็ยิ่งตกใจ ใบหญ้าทุกใบ ต้นไม้ทุกต้นที่น
