ี่ หรือแม้กระทั่งดิน หากอยู่ในแดนเซียนล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งล้ำค่าไม่อาจประมาณ
ข้าต้องเดินทางท่องเวลามาอยู่ในสมัยโบราณแล้วเป็นแน่
ข้าเป็นแค่นกน้อยตัวเล็กกระจิ๋วหลิว ข้าผิดไปแล้ว ข้าไร้ปัญญา ข้าโง่เขลาโง่งม โปรดเมตตาไว้ชีวิต โปรดให้อภัย โปรดออมมืออ่อนโยนกับข้า
มันพึมพำในใจไม่หยุด เพียงเสี้ยววินาทีกลับต้องชะงัก
จะงอยปากอ้ากว้าง ถมึงมองจนลูกตาแทบหลุดออกจากเบ้า
มันหันขวับ จ้องมองต้นกล้าเล็กๆ ที่อยู่ข้างสระน้ำไม่ละสายตา สมองแทบจะสูญเสียความสามารถในการคิดวิเคราะห์
อารมณ์เหลือเชื่อ ตื่นเต้น หวาดผวา เคารพเลื่อมใสต่างๆ เปลี่ยนแปลงไปมาอยู่ตลอด จนเกือบจะทำให้หน้าของมันเป็นอัมพาต
“นะ นั่นมัน…”
ไอเซียน?!
ไม่ผิดแน่!
เป็นไอเซียนอย่างแน่นอน!
ต้นกล้าเหล่านั้นคืออะไรกันแน่ สามารถผลิตไอเซียนได้!
เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ ตื่นตระหนกตกใจ!
มิน่าเส้นทางเซียนปุถุชนถึงกลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้ง ที่แท้ก็มีเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ฟื้นคืนไอเซียน!
“โลกมนุษย์ซุกซ่อนคนผู้ไร้เทียมทานเช่นนี้ไว้ ข้าทำอะไรลงไป? ข้าบุกรุกเรือนของเจ้าพ่อ ข้า ข้า ข้า…” น้ำเสียงมันสั่นเครือ “ข้าไม่เพียงพลาดพรอันยิ่งใหญ่ ยัง…เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะมีหนาว แถมเป็นห