กายที่ไม่มีรากปราณ ให้มีความเป็นไปได้ที่จะบำเพ็ญเซียน
ตอนที่มาถึงโลกบำเพ็ญเซียน หลี่เนี่ยนฝานเคยบอกว่าไม่ได้อิจฉาการบำเพ็ญเซียน แน่นอนว่านั่นเป็นการโกหก น่าเสียดายที่มันเลือนรางเลื่อนลอยและไกลเกินเอื้อม
เขาสืบทราบมาแล้วว่าหากไม่มีรากปราณ ก็ไม่มีทางที่จะบำเพ็ญเซียนได้ นอกจากจะมีสมบัติที่เป็นพรอันยิ่งใหญ่ แน่นอนว่าสมบัติเช่นนั้นจะครอบครองได้ก็ยามฝันกลางวันเท่านั้น
หลินมู่เฟิงเปลี่ยนใจฉับพลัน รีบพูดว่า “หากคุณชายหลี่สนใจ พวกเราไปดูด้วยกันได้”
หลี่เนี่ยนฝานใจสั่นไหว ทว่ายังส่ายหัวยิ้มแห้ง “ช่างเถอะ ซากโบราณที่ใดจะไปง่ายเช่นนั้น อีกอย่างข้าเป็นแค่ปุถุชน ไปแล้วจะสนุกอะไร?”
ต่อให้มีสมบัติอย่างว่าจริง ไหนเลยจะตกมาถึงมือคนธรรมดาอย่างตน?
หลินมู่เฟิงรู้ดีว่าถึงเวลาต้องแสดงความจงรักภักดีแล้ว จึงกล่าวอย่างกล้าหาญว่า “แม้ซากโบราณจะค่อนข้างอันตราย แต่หากคุณชายหลี่อยากไป ข้าก็พอจะหาทางให้คุณชายหลี่ได้”
หลินชิงอวิ๋นรีบพูดเสริม “ใช่แล้ว คุณชายหลี่ ท่านเคยต่อแขนที่ขาดของท่านพ่อข้า เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้พวกเราสมควรช่วย”
พ่อลูกคู่นี้ตนช่วยเหลือไว้ไม่ผิดจริงๆ เป็นคนดีกันหมด
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือ ตอบด้วยรอยยิ้
