มว่า “ผู้เฒ่าหลิน นั่นข้าก็แค่ออกแรงมือเท่านั้น น้ำใจของพวกท่านข้าซาบซึ้ง”
เขาชะงักและพูดต่อ “ตอนแรกข้าคิดว่าเกิดภัยร้ายอะไร เลยเตรียมตัวจะกลับเรือน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็สามารถค้างคืนที่ทะเลสาบได้แล้ว”
หลินมู่เฟิงทราบความหมายของหลี่เนี่ยนฝานได้ทันที พูดอย่างไม่รอช้า “คุณชายหลี่กังวลว่าตอนกลางคืนจะถูกคนรบกวนหรือ? ข้ากับบุตรสาวนับว่าพอมีกำลัง ไม่เช่นนั้นให้เราอยู่เฝ้าท่านก็ได้”
“เอ่อ…” หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย
หลินชิงอวิ๋นกล่าวอย่างจริงใจ “คุณชายหลี่ แค่คืนหนึ่งสำหรับผู้บำเพ็ญเซียนไม่นับว่าเป็นสิ่งใด เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้โปรดอย่าได้เกรงใจเลย”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวอย่างซาบซึ้ง “เช่นนั้น รบกวนแล้ว”
ไม่ว่าทะเลสาบจิ้งเยวี่ยจะมีปีศาจหรือไม่ การมีผู้บำเพ็ญเซียนสองคนเฝ้ายามในตอนกลางคืน ก็ทำให้หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกสบายใจขึ้นมาก
ตะวันลับขอบฟ้าทิศตะวันตก แสงแดดอัสดงเปลี่ยนทะเลสาบจิ้งเยวี่ยให้กลายเป็นสีส้ม
ผ่านไปชั่วครู่ ราตรีก็ย่างกราย
ค่ำคืนของทะเลสาบจิ้งเยวี่ยเยือกเย็น
หลี่เนี่ยนฝานทักทายสองพ่อลูกหลินมู่เฟิงแล้ว ก็แขวนโคมไฟบนอู๋เผิงและพาต๋าจี่เข้าไปนอนด้านใน
ด้านนอก หลินมู่เฟิงและหลินชิงอวิ๋นกำลัง
