จ้องมองทะเลสาบตาไม่กะพริบ สีหน้าเคร่งขรึม
เวลานี้ หลินมู่เฟิงแววตากระชับ ยกมือขึ้นผลักไปที่ทะเลสาบ
“วูบ!”
หลังจากเสียงแผ่วเบา ครู่ต่อมา ศพปีศาจกาบหอยยักษ์ก็ค่อยๆ โผล่ขึ้นบนผิวน้ำ
หลินมู่เฟิงยิ้มอย่างเย็นชา “เหอะๆ เป็นแค่ปีศาจกาบหอย กล้าเข้าใกล้ปรมาจารย์ในระยะสิบเมตรในยามพักผ่อน รนหาที่ตายเสียจริง!”
พลังที่ปล่อยออกมาเล็กน้อย ทำให้เกิดคลื่นบนผิวนั้น ทันใดนั้นฝูงปลารอบๆ ก็ต่างแยกย้ายกันไป ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่ในรัศมีหนึ่งร้อยเมตร
หลินมู่เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ชิงอวิ๋น นี่เป็นภารกิจที่ปรมาจารย์มอบหมายให้เรา อย่าให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว อย่าว่าแต่ปีศาจเลย ต่อให้เป็นสิ่งที่ส่งเสียงใดๆ ล้วนต้องใส่ใจ อย่าให้พวกมันรบกวนปรมาจารย์ได้”
หลินชิงอวิ๋นพยักหน้าอย่างจริงจัง
ในขณะนี้ บนท้องฟ้ามีนกตัวหนึ่งกำลังกระพือปีก “พึบๆๆ”
หลินชิงอวิ๋นและหลินมู่เฟิงเพ่งสายตาไปพร้อมกัน ไอปราณสองสายที่แตกต่างพุ่งเข้าใส่นกตัวนั้นตามกันไปติดๆ
นกไม่มีแม้แต่เสียงร้อง ร่วงตกลงสู่ทะเลสาบ
แต่แล้วขณะที่มันกำลังจะตกลงไปในทะเลสาบ หลินมู่เฟิงก็ใช้พลังเวท เสกลมพัดร่างของนก ให้ตกลงสู่ทะเลสาบอย่างสงบเงียบ
หลินชิงอวิ๋นพูดขึ้น “ท่า
