ออกเลยล่ะ! ได้กินอาหารมื้อนี้ ก็ตายอย่างไม่เสียดายแล้ว! พวกเจ้าอิจฉาล่ะสิ”
จู่ๆ เหยาเมิ่งจีก็ยิ้มแล้วโบกมือ “เอาล่ะ พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว ทัณฑ์อัสนีจะมาในอีกสองวัน ให้ข้ารออยู่ที่นี่เงียบๆ คนเดียวเถอะ”
“ท่านอาจารย์!”
ดวงตาของฉินม่านอวิ๋นพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา ยังคิดจะพูดอะไรอีก แต่กลับเห็นว่าเหยาเมิ่งจีหายตัวไปในป่าลึกเสียแล้ว “ไม่ต้องตามหาข้า แล้วก็ไม่ต้องมากวนใจข้า หากข้าตาย ก็ไม่ต้อ องมาตามหาศพข้า เอาแบบนี้แล้วกัน…”
…
ไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว ยามราตรีก็มาเยือนเสียแล้ว
หลี่เนี่ยนฝานยังคงง่วนอยู่กับการสร้างสายล่อฟ้า ในเมื่อใช้เพื่อหลีกเลี่ยงฟ้าผ่า เช่นนั้นเรื่องคุณภาพจึงไม่อาจมองข้าม นอกจากนี้หลี่เนี่ยนฝานยังขบคิดมากขึ้น เพราะตนสร้างสิ่ง งนี้เป็นครั้งแรก จึงต้องลองตรวจสอบดูก่อนว่าสามารถใช้หลบเลี่ยงฟ้าผ่าได้จริงหรือไม่
วิธีที่ดีที่สุดในการทดสอบ ไม่มีอะไรมากเกินกว่าทำแบบผู้คิดค้นสายล่อฟ้าในโลกก่อน นั่นคือส่งว่าวขึ้นไปจับสายฟ้า!
อันที่จริงหลี่เนี่ยนฝานก็เตรียมตัวเพื่อจะทำเช่นนั้นจริงๆ
วัสดุในการทำว่าวนั้นง่ายดาย หาได้จากทุกที่ในลาน
หลังจากสายล่อฟ้า ก็ทำว่าวง่ายๆ ตัวหนึ่ง รูปร่างคล้ายผีเสื้อตัวใหญ่
