ไร้ลวดลาย เรียกได้ว่าธรรมดาอย่างยิ่ง
หลี่เนี่ยนฝานมองดูอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ดวงตาพลันเกิดประกายวาบ เขาหยิบพู่กันมาเขียนอักษรตัวใหญ่สี่ตัวบนว่าว
เจ้าเข้ามาสิ!
เติมคำพูดเชิงยั่วยุเช่นนี้ลงไป โอกาสที่จะถูกฟ้าผ่าคงสูงขึ้นมากกระมัง
หลี่เนี่ยนฝานพึงพอใจกับผลงานชิ้นเอกของตนมาก เขาคลี่ยิ้มเบาๆ “ทุกอย่างพร้อมแล้ว ขาดก็แต่ตัวทดลอง”
ต๋าจี่ถามด้วยความสงสัย “คุณชาย ยังขาดอะไรหรือ ตัวทดลองคือสิ่งใด?”
หลี่เนี่ยนฝานพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เมื่อถึงเวลาที่เกิดฟ้าผ่า ต้องการคนที่ไม่กลัวความตาย ถือว่าววิ่งไปดึงดูดสายฟ้า จึงจะสามารถทดสอบผลลัพธ์ เรื่องนี้ไม่เร่งด่วน ค่อยเป็นค่อยไป หาก หาไม่เจอ ก็ยังมีวิธีอื่นอีก”
เขาวางว่าวลง อ้าปากหาวและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ต๋าจี่น้อย ดึกแล้ว รีบนอนเถอะ”
ต๋าจี่พยักหน้า พูดอย่างเชื่อฟัง “คุณชาย ราตรีสวัสดิ์”
ค่ำคืนค่อยๆ มืดสงัดลง
ต๋าจี่เดินออกจากประตูอย่างระมัดระวัง ย่องไปที่ประตูลานบ้านอย่างแผ่วเบา
จิ้งจอกน้อยที่อยู่บนต้นไม้รีบวิ่งเข้ามาหาอย่างมีความสุข “ท่านพี่ ท่านพี่!”
“ชู่ว เบาหน่อย อย่ารบกวนเวลาพักผ่อนของคุณชาย” ต๋าจี่ทำมือส่งสัญญาณให้เงียบ จากนั้นก็ลูบขนของมัน แล้วพูดด้วยความประหล
