หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม “ผู้เฒ่าเหยา ข้าต้องบอกว่าท่านมาได้จังหวะพอดีจริงๆ เมื่อวานข้าเพิ่งซื้อปลาหลี่ตัวใหญ่มาสองตัว ข้ากินไปแล้วตัวหนึ่ง อีกตัวหนึ่งที่แท้กลับได้เก็บไว้ให้ท่านโดยเฉพาะ”
หลี่เนี่ยนฝานพูดจาหยอกล้อ ทว่าเหยาเมิ่งจีกลับคิดจริงจัง รีบเอ่ยด้วยความประหวั่นปนวิตก “ขอบคุณเมตตาของคุณชายหลี่ยิ่งนัก”
ที่แท้คุณชายหลี่ก็คาดไว้แล้วว่าตนจะมาหาในวันนี้ จึงตั้งใจจัดเลี้ยงอำลาตนโดยเฉพาะ!
ตอนนี้เสี่ยวไป๋เดินมาถึงส่วนกลางของเรือนแล้ว ลำธารที่นี่ถูกใช้เป็นบ่อเลี้ยงปลา สะดวกสบายอย่างยิ่ง
ภายในนั้นมีปลาตัวหนึ่งที่กำลังแหวกว่ายสะบัดครีบหางเอื่อยๆ ด้วยความเกียจคร้าน
ลำธารเชื่อมต่อกับสระน้ำในลานบ้านด้านหลัง แต่หลี่เนี่ยนฝานใช้ตาข่ายกั้นไว้ ไม่ให้ปลาว่ายเข้าไปได้
มันคือปลาเฉาฮื้ออวบอ้วนตัวหนึ่ง ซึ่งดูทรงพลังอย่างมาก อย่ามองว่าภายนอกดูเกียจคร้าน เพราะทันทีที่มีความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย มันก็พร้อมจะสะบัดครีบหางหลบหนีไปด้วยความเร็ว คล่องแคล่วว่องไวเป็นเลิศ
ทว่าต่อให้คล่องแคล่วว่องไวเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ยามอยู่ต่อหน้าเสี่ยวไป๋
เสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นจวกลงในน้ำ ใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ลงแรงมากมายก็สามารถจับปลาเฉาฮื
