ไหมชั้นดีที่ห่อหุ้มผิวหนัง ทำให้เขาต้องกลืนลงไป
เขาอดไม่ได้ที่จะใช้ลิ้นหยอกเย้าแกงปลา กลืนลงคออย่างช้าๆ ราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อย
“น่ะ นี่…จะอร่อยเกินไปแล้วกระมัง!”
ดวงตาเหยาเมิ่งจีเบิกโพลง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นประหลาดใจ รู้สึกเพียงเซลล์ทุกเซลล์เปิดออก ทั่วทั้งร่างกายผ่อนคลายอย่างสุดจะพรรณนา
เขาอดไม่ได้ที่จะก้มลงดื่มอีกครั้ง
“ซู้ด!”
คราวนี้กระทั่งเต้าหู้ชิ้นหนึ่งก็ถูกเขาสูดเข้าปากด้วย
เต้าหู้ที่สุดแสนจะนุ่มละมุนลิ้น เข้ากันได้ดีกับน้ำแกง ไม่ทันเคี้ยวก็ละลายในปาก กลิ่นหอมของเต้าหู้ผสมผสานกับน้ำแกงปลาที่อยู่รายล้อมได้อย่างลงตัว ยิ่งเพิ่มรสชาติเลิศล้ำขึ้นไปอีกขั้น
“อร่อย! อร่อยเหลือเกิน! เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในชีวิตที่ข้าเคยกินเลย!”
“ซู้ดๆๆ!”
เหยาเมิ่งจีลืมตัว ยิ่งดื่มยิ่งเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนชามเกือบจะครอบทั้งหน้า
ทว่าภายใต้ชามที่ครอบหน้านั้น น้ำตาชราสองสายหลั่งไหลออกมา
ข้าไม่เคยคิดเลยว่าก่อนตายจะได้กินของอร่อยๆ เช่นนี้ ชีวิตถูกเติมด้วยคำว่าสมบูรณ์แล้ว ถึงตายก็ตายตาหลับ!
“คุณชายหลี่ ทำให้ท่านขำขันแล้ว” เหยาเมิ่งจีรีบปาดน้ำตา “ขออีกชามได้หรือไม่?”
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ย “ไม่มีปัญหา อ
