งและกล่าวว่า “เด็กสิบคนนี้คือดวงอาทิตย์ พวกเขาอาศัยอยู่ที่ฝั่งตะวันออก เดิมทีพวกเขาผลัดกันออกทำหน้าที่บนท้องฟ้า ส่องแสงสว่างให้โลก มอบชีวิตที่แสนสุขและงดงามแก่มวลมนุษย์ด้วยแสงแดดอันอุดมสมบูรณ์ แต่แล้ววันหนึ่ง ดวงอาทิตย์ก็เล่นตลก วิ่งออกไปพร้อมกันทั้งสิบดวง”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลี่เนี่ยนฝานอดไม่ได้ที่จะลอบมองสีหน้าของทุกคน เมื่อเห็นพวกเขาต่างเผยท่าทีตื่นเต้นหวาดกลัว ก็พลันโล่งใจ
ฉินม่านอวิ๋นสูดหายใจเฮือก อุทานขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม “อาทิตย์สิบดวง?”
คนอื่นๆ ก็กลืนน้ำลายอึกหนึ่ง อดแหงนหน้ามองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าไม่ได้
ยากจะจินตนาการว่าจะเป็นฉากที่น่าเศร้าเพียงใด หากมีดวงอาทิตย์ถึงสิบดวงปรากฏขึ้น
พวกเขาอยากเร่งเร้าให้หลี่เนี่ยนฝานรีบพูดต่อ แต่โชคดีที่พวกเขายังครองสติสุดท้ายไว้ได้ กลืนคำพูดทั้งหมดลงไปและรอให้ผู้ยิ่งใหญ่เอ่ยต่ออย่างเงียบๆ
หลี่เนี่ยนฝานก็ไม่ได้ให้ทุกคนรอนานเกินไป กล่าวต่อว่า “วันที่อาทิตย์ทั้งสิบออกไปพร้อมกัน แผดเผาพืชผล สังหารต้นไม้ใบหญ้า ผู้คนดิ้นรน สรรพชีวิตดับสูญ ขณะนั้นชายผู้หนึ่งนามว่าโฮ่วยี้ก็ปรากฏตัวขึ้น ฝีมือการยิงธนูของเขาโดดเด่น เขาเดินทางมายังฝั่งตะวันออก ปีนขึ้นไ
