คืออาวุธวิเศษป้องกันตนหายากที่ปกคลุมทั่วทั้งตัวของนาง ต่อต้านควันดำรอบตัว ทว่าพลังของนางก็ยังเป็นเ เพียงขั้นหยวนอิง ยังคงถูกมารดูดเข้าไปทีละนิด
ฉินม่านอวิ๋นกัดฟัน กัดริมฝีปากจนเลือดซิบ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่ยินยอม
นางไม่อยากตาย
โดยเฉพาะ….
นางหันกลับไปมองดูปากอัปลักษณ์ที่เต็มไปด้วยฟัน น้ำตาก็กลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
ความตายเช่นนี้อนาถเกินไปแล้ว ไม่สมแก่หน้าตานางเลยแม้แต่น้อย
นางหันกลับไปมองทางหอคอยสูงอีกครั้ง บัดนี้เซียนเค่อจวีไม่มีแสงเทียนหลงเหลืออยู่แล้ว ดูเหมือนทุกคนจะเข้านอนกันหมด ไม่มีใครสังเกตเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่
กลางท้องฟ้า ฝนสาดกระหน่ำราวกับแท่งเสา ตบลงบนหน้าของนางอย่างหนัก ฟ้าแลบฟ้าร้องเป็นระยะ
หากเป็นไปได้ นางอยากคุกเข่าลงหันไปทางเซียนเค่อจวี แล้วขอแค่มีชีวิตอยู่ต่อไป
ใจกลางปากมารปรากฏกระแสน้ำวนสีดำสนิท และฉินม่านอวิ๋นก็มาถึงใจกลางกระแสน้ำแล้ว
ในตอนนี้เอง ลำแสงสว่างจ้าสายหนึ่งส่องสว่างขึ้นจากหน้าอกของนาง
แม้แสงสว่างจะไม่ใหญ่ แต่กลับสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง คล้ายกับเป็นแสงแห่งรุ่งอรุณเพียงดวงเดียวในความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดนี้
ฉินม่านอวิ๋นผงะเล็กน้อย ก้มลงมองหน้าอกตน นก
