ด้พบกับผู้วิเศษมาล่ะ”
“เจ้าพบผู้วิเศษอีกแล้วรึ?” กู้จื่อเหยาใจเต้น ฉากนี้ดูคุ้นเคยยิ่งนัก ทุกครั้งที่โดนคนหลอก น้องชายตนก็มักจะมีท่าทีเช่นนี้ กระทั่งคำพูดก็เหมือนกันไม่มีผิด
นางใบหน้าดำคล้ำ แค่นเสียงเอ่ย “เจ้าโดนหลอกมาอีกแล้วหรือ?”
“ข้าไม่ได้โดนหลอก! ครั้งนี้ข้ารับรองได้ เป็นผู้วิเศษจริงๆ!” กู้จื่ออวี่สีหน้าจริงจัง “แม้คนผู้นั้นจะเป็นเพียงปุถุชน ทว่าสิ่งที่เอ่ยออกมากลับแฝงด้วยความจริงอันยิ่งใหญ่ พูดไ ได้ดียิ่งนัก ท่านไม่รู้หรอกว่ายามนั้นข้ารู้สึกเช่นไร ตื่นตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกเลย!”
ใบหน้ากู้จื่อเหยายิ่งดำคล้ำกว่าเดิม ไม่อาจทนจนต้องยกมือขึ้นปิดหน้า น้องชายถูกคนธรรมดาๆ ปั่นหัวจนโง่งมเช่นนี้ น่าอับอายขายหน้าเสียจริง
นางมองฉินม่านอวิ๋นอย่างกระอักกระอ่วน “ให้น้องม่านอวิ๋นเห็นเรื่องขบขันแล้ว”
“ท่านพี่ เหตุใดไม่เชื่อข้า? ผู้มีความรู้ลึกล้ำระดับนี้ ข้าเชื่อมั่นว่าเขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่!”
กู้จื่ออวี่เอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อน “ท่านรู้หรือไม่? การเดินทางไปแดนประจิมนั่นก็เป็นแค่เรื่องน่าขันไร้สาระ บัดนี้ข้ามองออกหมดแล้ว! หากท่านไม่เชื่อ ข้าจะบอกให
