รักษาได้หรือ
น้ำเสียงของหลินมู่เฟิงสั่นเครือ เอ่ยอย่างกังวลใจ “คุณ…คุณชายหลี่ รักษาได้หรือ”
หลี่เนี่ยนฝานเงียบงันไปชั่วขณะ กล่าวว่า “ไม่แน่ใจ ต้องลองดู”
ตนและผู้เฒ่าหลินรู้จักมักคุ้นกัน เดือดร้อนย่อมไม่อาจนิ่งนอนใจ สถานการณ์นี้จำเป็นต้องใช้การผ่าตัดต่ออวัยวะเพื่อนำมือที่ขาดต่อกลับไป ยามที่ระบบเคี่ยวกรำ เขาเคยต่ออวัยวะสัตว์มาไม่น้อย ทว่าไม่เคยต่อร่างกายของมนุษย์
“มือข้างที่ขาดไปเก็บไว้ไหนหรือ” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยถาม
“อยู่ที่นี่” หลินมู่เฟิงรีบควักมือของตนขึ้นมา
เมื่อหลี่เนี่ยนฝานรับมือข้างนั้นมาก็พลิกดูคราหนึ่ง ลอบตกใจอยู่ลึกๆ สมแล้วที่เป็นโลกบำเพ็ญเซียน บาดแผลประณีตเสียจริง ราวกับถูกตัดฉับเดียวขาดในชั่วพริบตา แต่ว่านี่ก็ลดความยากของการผ่าตัดไปได้มาก
ด้วยเวลาที่ขาดนั้นไม่นานนัก มือจึงยังอุ่นๆ อยู่
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “ให้ข้าลองสักหน่อยเถิด”
เขานำมีดผ่าตัดออกมาวางเรียงกันบนโต๊ะหินอ่อนแล้ว
หลินมู่เฟิงยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง ทั้งรู้สึกคาดหวังระคนกระวนกระวาย “ลองตอนนี้เลยหรือ”
“ถูกต้อง ระยะเวลาที่ขาดยิ่งน้อยเท่าไหร่ยิ่งดี” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “ถอดเสื้อออกเถิด”
“ได้!” หลินมู่
