ซ้ำยังพัฒนาอย่างรวดเร็ว
ฉะนั้นแล้วหลี่เนี่ยนฝานถึงได้จงใจลงหมากผิดไปหลายตา เพื่อให้นักพรตเทียนเหยี่ยนได้ฟื้นคืนจากความตาย เพื่อคว้าโอกาสครั้งใหม่ และเขาก็ไม่ทำให้หลี่เนี่ยนฝานต้องผิดหวั งจริงๆ เขาพัฒนารุดหน้า ทำให้หลี่เนี่ยนฝานดีใจอยู่ไม่น้อย
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม นักพรตเทียนเหยี่ยนก็ลงหมากสีขาวในมือ ก่อนจะเอ่ยถอนใจอย่างแผ่วเบา “คุณชายหลี่ ข้าแพ้แล้ว”
“แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดาของนักรบ นี่เป็นเพียงการเดินหมาก มีความสุขก็พอแล้ว” หลี่เนียนฝานยิ้มเอ่ย
สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ ใช้ฟ้าดินเป็นกระดานหมากเพื่อความบันเทิงใจ
นักพรตเทียนเหยี่ยนหยัดกายลุกขึ้น บอกกับหลี่เนี่ยนฝานด้วยน้ำเสียงเลื่อมใส “ขอบคุณคุณชายหลี่ที่ชี้แนะ ทำให้ข้าได้ประโยชน์มากโข จากนี้ไปข้ายินดีเป็นลูกศิษย์ของคุณชายห ลี่!”
“ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!”
หลี่เนี่ยนฝานรีบร้อนผุดลุกขึ้นปรามนักพรตเทียนเหยี่ยน “ท่านเป็นผู้บำเพ็ญเซียน เดินหมากเป็นเพียงงานอดิเรก ไหนเลยข้าจะกล้ารับท่านเป็นศิษย์”
ผู้เฒ่าคนนี้คลั่งไคล้การเดินหมากมากจริงๆ แฮะ ก็แค่เดินหมาก ถึงกับต้องมากราบตนเป็นอาจารย์เลย
ถึงแม้การรับผู้บำเพ็ญเซียนเป็นลูกศิษย์จะน่าภูมิใจก็เถอะ แต่
