ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นถึงผู้บำเพ็ญเซียน อีกทั้งยังมีชีวิตอยู่มาเป็นพันปี หลี่เนี่ยนฝานเลยไม่รู้จริงๆ ว่า าจะรับเขาเป็นศิษย์ได้อย่างไร
จำได้ว่าในนิยายบนโลกเดิม มักจะมียอดฝีมือผู้ล้ำเลิศมากมายซึ่งถูกตัวละครเอกเอาชนะได้ในด้านใดด้านหนึ่ง จากนั้นก็จะตามติดตัวละครเอกไปแบบแทบถวายชีวิตให้ ถึงแม้ดูแล้วจะเท ท่ไม่เบา แต่เมื่อเกิดขึ้นกับตัวขึ้นมาจริงๆ ก็รู้สึกว่าออกจะน่ากลัวอยู่บ้าง
ดวงตาของนักพรตเทียนเหยี่ยนฉายแววเจ็บปวดรวดร้าว เฮ้อ ปรมาจารย์ดูแคลนความสามารถในการตื่นรู้ของตนจริงๆ ด้วย
ก็จริง ตนมีคุณสมบัติอะไรที่จะไปเป็นลูกศิษย์ของปรมาจารย์ได้เล่า
เขารู้สึกกระวนกระวาย เอ่ยถามอย่างคาดหวัง “ชะ เช่นนั้นข้ามาเดินหมากกับคุณชายหลี่อีกได้ไหม”
หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะร่า ตอบไปว่า “ได้อยู่แล้ว ข้ากำลังกังวลว่าจะหาคู่ประลองด้วยไม่ได้อยู่พอดี”
“ขอบคุณ” นักพรตเทียนเหยี่ยนพลันมีสีหน้าตื่นเต้น ทว่าหลังจากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้นอย่างกระดากอาย “เพียงแต่ฝีมือข้าอ่อนด้อยนัก ต้องให้คุณชายหลี่อ่อนข้อให้มาก…”
“ไม่เป็นไร ฝีมือหาใช่สิ่งที่ได้มาในชั่วข้ามคืน” หลี่เนี่ยนฝานโบกมือ พูดขึ้นทันใด “จะว่าไป ข้าจำได้ว่ายังมีนิทานเรื่องหน
