กว่าเดิม “ข้ามีรากปราณระดับล่าง”
“รากปราณระดับล่างก็ไม่เลวแล้ว นี่เป็นพรสวรรค์ที่มีหนึ่งในร้อยเชียวนะ” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย
ดวงตาของนานนานเป็นประกายขึ้นทันใด ถามอย่างคาดหวัง “งั้นท่านก็ไม่ได้มาโน้มน้าวให้ข้ายอมแพ้หรอกหรือ”
หลี่เนี่ยนฝานลูบศีรษะของนานนาน “แน่นอนว่าไม่ใช่ พี่นำของขวัญมาให้เจ้า”
เขารู้อยู่แก่ใจว่านานนานเป็นเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ามุ่งมั่นอยากบำเพ็ญเซียน โน้มน้าวไม่ได้หรอก
ในตอนนั้นเมื่อหญิงชราหันหน้าไปเห็นจักรพรรดิลั่ว ก็ตะลึงงัน รีบเดินเข้ามากล่าวอย่างเคารพ “ผู้น้อยคำนับจักรพร รรดิลั่ว คำนับองค์หญิง”
จักรพรรดิลั่วพยักหน้าตอบรับ
หญิงชราเหลือบมองหลี่เนี่ยนฝานอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่รู้ว่าปุถุชนผู้นี้มีคุณธรรมความสามารถใด ถึงทำให้จักรพรร รดิลั่วมาคอยตามประกบซ้ายประกบขวาเช่นนี้
นางมองไปที่นานนานอีกครา หัวใจกระตุกวูบหนึ่ง หรือว่าลูกศิษย์ที่ตนรับผู้นี้มีพื้นเพไม่ธรรมดา?
ส่วนจักรพรรดิลั่วนั้น ภายนอกแสร้งเป็นแกร่งกล้าสุขุม แท้จริงแล้วหัวใจมีเลือดไหลซิบ แทบอยากจะตบบ้องหูตนเองให ห้รู้แล้วรู้รอด
ข้านี่โง่เง่าจริงๆ ไอ้เจ้าหมูโง่เอ๊ย!
เขาเกือบจะบริภาษตนเองเสียตรงนั้น
รู้ทั้งรู้ว่านานนานสนิ
