ทสนมกับหลี่เนี่ยนฝาน แต่ไม่รู้จักรับนานนานไว้เป็นศิษย์ พลาดโอกาสครั้งสำคัญไปอย่า าง
น่าเสียดาย!
คำใบ้ของคุณชายหลี่ชัดเจนไม่พอหรือ ไฉนตนนึกไม่ถึงกันนะ
เขายิ่งคิดยิ่งโมโห แทบอยากจะร่ำไห้ออกมา
ตอนนี้เขาคิดอยากจะรับนานนานเป็นศิษย์ ก็กลับกลัวว่าจะไปยั่วโทสะหลี่เนี่ยนฝาน คร่ำเครียดจนหัวคิ้วขมวดเป ป็นปม
“ของขวัญ?”
นานนานมองหลี่เนี่ยนฝานอย่างตื่นเต้น “ของขวัญอะไรหรือ”
“รอประเดี๋ยว” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบาง เขาเตรียมของไว้แต่แรกแล้ว ค่อยๆ หยิบสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือ[1]ออกม มาจากมิติระบบ
เขากวาดตามองไป แล้วเดินไปยังโต๊ะหินแถวนั้น ก่อนจะกางแผ่นกระดาษออก
จักรพรรดิลั่วหัวใจเต้นระส่ำ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ทั้งกระวนกระวายทั้งคาดหวังสุดขีด
คุณชายหลี่คงไม่คิดจะ…
หากเป็นเช่นนั้นจริง เขาก็แทบไม่อยากจะนึก นี่เป็นโอกาสครั้งสำคัญแล้ว!
เมื่อจักรพรรดิลั่วเพ่งพินิจไป ก็พบว่าหลี่เนี่ยนฝานก็ให้ต๋าจี่ฝนหมึก ส่วนตนหลับตาลงสร้างอารมณ์สุนทรีย์
ในเมื่ออยากบำเพ็ญเซียน เช่นนั้นก็เขียนคำอวยพรก็แล้วกัน
บำเพ็ญเซียนเพื่อให้มีอายุวัฒนะไม่ใช่หรอกหรือ?
ขอให้นานนานอายุยืนยาวจริงๆ แล้วกัน
หลี่เนี่ยนฝานค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใน
