ดวงตาระคนความหมายล้ำลึก
เขาหยิบพู่กันขึ้นมา
ทันใดนั้น สุนทรีย์อันบางเบาก็ทะลักทลายออกประดุจกระแสน้ำ!
มองจากภายนอก ร่างของเขาคล้ายกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน อยู่เหนือโลกีย์ทั้งปวง
ผู้คนจากสำนักต่างๆ ยังไม่ทันได้สังเกตเห็นมุมนี้ ในตอนนั้นหัวใจก็เต้นโครม รู้สึกเพียงว่าพลังปราณในร่างกาย หยุดชะงักฉับพลัน แรงกดทับไร้รูปร่างบีบจนตนหายใจไม่ออก
พวกเขาต่างมองไปยังหลี่เนี่ยนฝาน ความสะพรึงกลัวฉายวาบในดวงตา
เขาเป็นปุถุชนจริงหรือ
“ทำนองมรรคาโคจร ทำนองมรรคาโคจรจริงๆ ด้วย!”
ผู้เฒ่าผอมซูบเซียวซึ่งหลบซ่อนอยู่ในมุมมืดพลันถลึงตา แทบส่งเสียงหวีดร้องออกมา
มิน่าเล่าจักรพรรดิลั่วถึงได้ยินยอมพร้อมใจติดตามอยู่ข้างหลังปุถุชนคนนี้ ที่แท้อีกฝ่ายก็มิใช่ปุถุชน หากแต่เป็น นปรมาจารย์ผู้เร้นกายอยู่บนโลกโลกีย์
สายตาของเขาจ้องแผ่นกระดาษเขม็ง ความคิดแล่นปราด
เขามาแล้ว!
เขามาแล้ว!
จักรพรรดิลั่วดวงตาเบิกกว้าง กอบอากาศเข้าปอด ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อน ด้วยกลัวว่าจะไปกระทบกระเทือนหลี่เนี่ย ยนฝานเข้า
หลี่เนี่ยนฝานจรดพู่กันลง ตวัดฉวัดเฉวียน เพียงอึดใจเดียวก็เขียนเสร็จ
“สวรรค์มีไป๋อวี้จิง สิบสองหอห้าเมือง
เซียนลูบศีรษะ มอบ
