็ล้วนคาดเดาได้ว่าส่วนมากคงจะเป็นสถานที่ซึ่งผู้ยิ่งใหญ่ครั้นบรรพกาลใช้สำหรับกักตนหรือปลีกวิเวก
ผู้เฒ่าซุนเอ่ยปากว่า “ยามนี้เจ้าได้พบกับปรมาจารย์ แดนเร้นลับก็มิได้มีประโยชน์อันใดนักสำหรับเจ้า เรื่องน้ำแกงข้าจะจดจำใส่ใจ ขอตัวก่อน”
แม้ในแดนเร้นลับจะมีโอกาสให้ไขว่คว้า ทว่าจำต้องคำนึงถึงบททดสอบและกับดักด้วย นอกจากนั้นแล้วยังต้องแก่งแย่งชิงดีกับผู้อื่น ด้วยฐานะของหลินมู่เฟิงเห็นจะไม่เหมาะแก่การเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตรายเช่นนี้
“เทือกเขาชูอวิ๋น เทือกเขาชูอวิ๋น…” เมื่อจับความบางอย่างได้ ปากก็พึมพำไม่หยุด
ครั้นเห็นผู้เฒ่าซุนกำลังจะออกจากประตูไป เขาก็รีบพูดว่า “ผู้เฒ่าซุน เทือกเขาชูอวิ๋นอยู่ทางไหนหรือ”
ผู้เฒ่าซุนยกมือขึ้นชี้ไปยังทิศพายัพ “อยู่ทางนั้น ทำไม หรือว่าเจ้านึกครึ้มสนใจขึ้นมา”
หลินมู่เฟิงมองตามมือของผู้เฒ่าซุน สมองพลันส่งเสียงระเบิดทันใด
เข้าใจแล้ว!
ข้าเข้าใจแล้ว!
ทิศทางนั้นคือทิศทางที่คุณชายหลี่ทอดสายตามองไปยามที่เล่าถึงตู้เย็นไม่ใช่หรือ?
ที่แท้คำใบ้ก็อยู่ตรงนี้!
ฮ่าๆๆ สวรรค์เมตตาข้าแล้ว
เมื่อเป็นเช่นนี้ คุณชายหลี่ก็คงจะคำนวณทุกสิ่งไว้ตั้งแต่ต้น การเกิดขึ้นของแดนเร้นลับไม่แน่ว่าอาจเกี่ยวข้องกับ
เขาแ
