่องนี้ดี ไม่พูดให้มากความ ถอนหายใจแผ่วเบาพลางกล่าวด้วยความอิจฉา “ได้พบ
ปรมาจารย์ระดับนี้จึงนับว่าเป็นโชคอันยิ่งใหญ่โดยแท้ โชคที่ข้าบอกนั้นสำหรับเจ้าแล้วย่อมไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง”
หลินมู่เฟิงจึงถามขึ้นด้วยความสงสัย “เจ้านำมาให้ข้าจริงหรือ สรุปแล้วคือสิ่งใดกัน”
“สถานที่คือเทือกเขาชูอวิ๋น ไม่นานก่อนหน้านี้ที่นั่นมีแดนเร้นลับเกิดขึ้น เดิมทีข้าคิดจะมาเชิญท่านไปแสวงโชคสักหน่อย ดูว่าจะพบของล้ำค่าอะไรบ้างไหม” ผู้เฒ่าซุนกล่าวไปตามตรง
แรกเริ่มเดิมทีเขาก็มิได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว มิหน้ำซ้ำยังกินน้ำแกงนกอินทรีอันล้ำค่าของคนเขาไปตั้งมาก ประสบพบเจอโชคครั้งใหญ่อย่างแท้จริง!
“เทือกเขาชูอวิ๋น? แดนเร้นลับ?” หลินมู่เฟิงยิ้มเอ่ย “มีข่าวดีเพียงนี้ยังนึกถึงข้า นับว่าเจ้ามีน้ำจิตน้ำใจอยู่บ้าง”
แดนเร้นลับเกิดขึ้นใหม่มักมีความเคลื่อนไหวไม่มากนัก มีเพียงผู้บำเพ็ญเซียนไม่มากในละแวกนั้นที่สัมผัสได้ จะหาพบหรือไม่นั้นย่อมต้องพึ่งพาโชควาสนา กอปรกับแดนเร้นลับย่อมหมายถึงโอกาส อีกทั้งของล้ำค่ายังมีจำกัด ฉะนั้นผู้คนส่วนมากจึงมักเก็บเป็นความลับไว้อย่างดี
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าแดนเร้นลับเกิดขึ้นได้อย่างไรและเกิดขึ้นมาด้วยเหตุใด กระนั้นแล้วก
