สสามเอ่ยถามอย่างตื่นอกตกใจ
ยามนี้หลินมู่เฟิงก็สัมผัสได้เช่นกันว่ากล่องอาหารนี้น่าอัศจรรย์กว่าที่ตนคาดคิด จึงยิ้มขื่นอย่างอดไม่ได้ “อืม
ปรมาจารย์หยิบให้ข้ามาอย่างไม่ได้ใส่ใจ ดูเหมือนว่าออกจะ…ไม่ชอบใจ”
ไม่ชอบใจ?
ใช่แล้วละ ปรมาจารย์เป็นบุคคลระดับใด สำหรับพวกเราแล้วกล่องนี้นับเป็นสมบัติล้ำค่า แต่สำหรับเขาก็คงเป็นเพียงของกระจอกงอกง่อยชิ้นหนึ่ง
ผู้ยิ่งใหญ่!
ผู้ยิ่งใหญ่อย่างแน่แท้!
นึกไม่ถึงว่าประมุขสำนักตนไปเยี่ยมเยือนปรมาจารย์เป็นครั้งแรกก็ถึงกับได้ของวิเศษเช่นนี้มา เดิมทีพวกเขาก็รู้สึกเสียดายที่มอบพระธาตุแผ่ธรรมให้ปรมาจารย์ ทว่าบัดนี้ก็อดชื่นชมในความปราดเปรื่องของประมุขไม่ได้
ความจริงใจเยี่ยงนี้จึงจะแลกมาซึ่งไมตรีจิตจากปรมาจารย์ได้กระมัง วิถีทางของตนไม่กว้างขวางเท่าวิถีที่ประมุขเดินจริงๆ ด้วย!
“ผู้เฒ่าหลิน น้ำแกงนกอินทรีแสนล้ำค่าเช่นนี้ได้มาจากที่ใดหรือ” ผู้เฒ่าซุนสายตาจับต้องหลินมู่เฟิง เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้ารู้จักปรมาจารย์คนไหน”
หลินมู่เฟิงยิ้มบาง ส่ายหน้าน้อยๆ “บอกไม่ได้ บอกไม่ได้”
ตราบใดที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากปรมาจารย์ เขาย่อมไม่กล้าเปิดเผยตัวตนของปรมาจารย์สุ่มสี่สุ่มห้า
ผู้เฒ่าซุนก็รู้ขอบเขตของเรื
